Niita

ភាគនេះបាន១០០ឡាច អេតមីនឲ្យ២ភាគណា៎😘
#កូនអុកសង្គមងងឹត

ភាគ១៩

“ពួកក្រុមទាបំណុល អូនទៅភ្លឺតភ្លើនលេងល្បែងនិងបានខ្ចីប្រាក់ពីពួកចងការប្រាក់ក្រៅច្បាប់ទើប អូនមិនអាចសងគេតាមពេលវេលាទើបត្រូវធ្លាក់ក្នុងសភាពបែបនឹងទៅ” ទោះបីជាពាក្យកុហករបស់នាងមិនសូវជាសម ប៉ុន្តែធ្វើយ៉ាងមិចទៅ គេមានតែធ្វើជាជឿជាក់។ គេគ្រាន់តែសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយនាងនឹងមានទំនុកចិត្តមកលើខ្លួន ហើយព្រមនិយាយការពិតមកទាំងអស់។
គ្រីហ្វ មិនបានដឹងទេថានាងជាអ្នកណា ហើយរត់គេចព្រោះតែអ្វី។ ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែដឹងថានាងមានរឿងលាក់បាំងមិនអាចប្រាប់គេបានប៉ុណ្ណោះ។
“លេងល្បែងមិនមែនជាអំពើល្អទេ វាមានតែបំផ្លាញខ្លួនយើងទទេៗ ប៉ុន្តែអូនកុំបារម្ភបងនឹងជួយសងបំណុលដែរណា៎”
“បងទុកចិត្តអូនដល់ម្លឹង?” ឃើញគេយល់ព្រមជឿស្រួលៗពេក ទើបនាងមិនអស់ចិត្ត។
“មែនហើយ...មកពីបងស្រលាញ់អូននោះអី ...នៅពេលយើងដាក់ចិត្តស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់អស់ពីបេះដូង យើងនឹងព្រមជឿគ្រប់ពាក្យសម្តីដែលគេនិយាយ” នេះជាការពិតដែលប្រុសម្នាក់ប្រគល់ភាពស្មោះត្រង់ទៅឲ្យស្នេហារបស់គេ។
“ទោះបីជាគេនិយាយកុហកក៏បងព្រមជឿដែរ?” នាងតូច ចាប់ផ្តើមឆួលច្រមុះ។ គេល្អពេកហើយ ល្អដល់ថ្នាក់ធ្វើឲ្យនាងមានអារម្មណ៍ថារអៀសចិត្ត។
“អឹម បើពាក្យកុហកនោះមានហេតុផលគ្រប់គ្រាន់បងនឹងយល់...”
“អូនយល់ហើយ...”
“អូនមានអ្វីចង់និយាយប្រាប់បងទេ?”
តើប្រុសម្នាក់នេះស័ក្តសមឲ្យនាងប្រគល់អនាគតទៅឲ្យគេដែលទេ? ក្រោយការពិចារណាអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ នាងកាន់តែយល់ថានេះជាស្នេហាដ៏ស្រស់ស្អាត គេគឺជាបុរសដែលនាងចង់បន្តដំណើរជីវិតជាមួយរហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយ។
តាំងតែពីដឹងក្តីមកនាងមិនដែលធ្វើអ្វីសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះទេ គ្រប់យ៉ាងដែលនាងខិតខំប្រឹងប្រែង សេចក្តីលះបង់មិនស្តាយសូម្បីតែជីវិតគឺសុទ្ធតែដើម្បីអ្នកដទៃតែប៉ុណ្ណោះ។ លើកនេះនាងគ្រាន់តែចង់ដើរតាមបេះដូងខ្លួនឯង ដោយតម្រូវការដ៏សាមញ្ញមួយនោះគឺជាការប្រាប់ការពិតទៅកាន់គេ។
“គឺ...”
មិនទាន់ទាំងបាននិយាយផង ស្រាប់តែត្រូវកាត់ចង្វាក់ដោយសារតែសម្លេងឡានមួយដែលបើកមកសំចតនៅមុខផ្ទះឈើ។
***
“ងឺត...”
“អ្នកណាអាចមករកពួកយើងដល់ទីនេះ?...” វីសលី ជ្រួញចិញ្ជើម ស្រប គ្រីហ្វ ផ្លាស់ប្តូរទឹកមុខទៅជាមិនសប្បាយចិត្ត ព្រោះគេដឹងថាម្ចាស់ឡានជាអ្នកណា។
“អូនទៅក្នុងបន្ទប់សិនបានទេ... ទុកឲ្យបងទៅមើលវិញ” មុននឹងចេញទៅគេកាន់ដៃនាងចូលក្នុងបន្ទប់ ហាក់មិនចង់ឲ្យរាងតូចបានឃើញវត្តមានរបស់ម្នាក់នោះ។
“ឬក៏ក្រុមជនពាលកាលពីប៉ុន្មានមុន?” វីសលី កាន់តែមិនសប្បាយចិត្តព្រោះតែនាងខ្លាចបង្ករគ្រោះថ្នាក់ដល់គេនោះអី។ ចំណែក គ្រីហ្វ ក៏មានអារម្មណ៍ដូចនាងដែរ ហើយកាន់តែដូចគ្នាព្រោះគេខ្លាចបង្ករគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកដែលគេស្រលាញ់។
“អូននៅក្នុងផ្ទះនេះហើយណា៎ បងទៅមិនយូរទេ”
“អឹម ប្រយ័ត្នខ្លួនផងគ្រីហ្វ”
នៅក្បែរឡានសេរីទំនើបពណ៌ខ្មៅរលោង ដែលទើបតែពន្លត់ម៉ាស៊ីនមុននេះ បង្ហាញឲ្យឃើញរាងខ្ពស់ស្រឡះក្នុងការស្លៀកពាក់ឈុតក្រហ្សេរផ្ទៃពណ៌ខ្មៅឆ្នូតពណ៌សតូចៗ ឈរជ្រែងហោប៉ៅបែរចេញពីផ្ទះ។
“ហឹស... ខ្ញុំទាយមិនខុសមែនថាក្រុមជនពាលមកវាយឆ្មក់កាលពី២សប្តាហ៍មុនគឺពាក់ព័ន្ធជាមួយក្រុមសង្គមងងឹតដូចជាលោក” សម្លេងគ្រល បង្កប់នូវកំហឹងយូរឆ្នាំបានដាស់វ័យចំណាស់ឲ្យបែរមករកយ៉ាងប្រញ៉ាប់។
“ពួកវាបានស្លាប់អស់ហើយ... ឯងកុំបារម្ភអី គ្រីហ្វ” គាត់ដើរប៉ុន្មានជំហ៊ាន តែគេបែរជាថយក្រោយទៅវិញ។
“លោកនិយាយរឿងសម្លាប់មនុស្សនៅចំពោះមុខប៉ូលីស មិនខ្លាចខ្ញុំចាប់លោកដាក់គុកទេហេ៎!” រាងក្រាស់ប្រើអណ្តាតទល់ថ្ពាល់ ជ្រែងចង្កេះ ជាមួយស្នាមញញឹមឡកលើយមួយ។
“បើមានភស្តុតាងឯងចាប់យើងយូរហើយត្រូវទេ?”
“មានការអី? មិចក៏លោកដឹងថាខ្ញុំនៅទីកន្លែងនេះ?” គ្រីហ្វ មិនចង់ឲ្យខូចអារម្មណ៍យូរជាងនេះទើបគេបង្វែរឲ្យឆាប់ចូលប្រធានបទ។
“យ៉ាងណាឯងក៏មានឈាមជ័ររបស់យើងដែរ ឯងទៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងណា មិចក៏ថាយើងមិនដឹងនោះ... យ៉ាងមិចកំពុងតែមានស្នេហាមែនទេ?” ខណៈពេលដែលគ្រីហ្វកំពុងតែប្រើទឹងមុខមាំទាំ ប៉ុន្តែវ័យចំណាស់មានរូបរាងសង្ហារបែរជាធ្វើហីៗ និយាយបង្វែរចុះឡើងទៅវិញ។
“នេះជាជីវិតរបស់ខ្ញុំ លោកមិនពាក់ព័ន្ធស្រាប់ទៅហើយ...បើមកគ្រាន់តែចង់បង្ហាញអំណាចក៏សុំអញ្ជើញទៅវិញចុះ ទីនេះមិនស្វាគមន៍លោកទេ” គេបែរខ្នងបម្រុងចូលក្នុងផ្ទះវិញ ស្រាប់តែត្រូវកាត់ដោយសារតែវ័យចំណាស់។
“យើងបានដឹងល្វើយៗមកថាឯងត្រូវគេបញ្ឈប់ពីការងារ មិនដឹងថ្ងៃណាអាចចូលធ្វើការវិញ... ហឹស ជាប៉ូលីសល្អម្នាក់ច្បាស់ណាស់ថានឹងពិបាករស់” សម្រេចថាគាត់ខំធ្វើដំណើរមកទាំងលំបាក គ្រាន់តែដើម្បីចំអកឲ្យកូនប្រុសទេឬ!

100ឡាច អេតមីនឲ្យ២ភាគ
#កូនអុកសង្គមងងឹត

ភាគ៣

“ចេញប្រតិបត្តិការ” បញ្ជាដ៏ខ្លីរបស់មេបញ្ជាការ បាននាំកងកម្លាំងប៉ូលីសចុះចេញពីទីកន្លែងដែលខ្លួនពួនសង្ងំនិងសម្រុកចូលទៅឡោមព័ទ្ធពួកក្រុមជួយដូរថ្នាំ ដោយមានការបំផ្ទុះអាវុធគ្នាមិនញញើតទាល់តែសោះ។
នៅក្នុងពេលកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងស្ថានការណ៍គ្រោះថ្នាក់ ច្របូកច្របល់ ក៏បានសង្កេតឃើញថាមានប៉ូលីសជាច្រើនកំពុងតែសម្រុងមករកឡានមេឃ្លោងធំ។
“ខ្ញុំត្រូវតែចាប់ឯងឲ្យបាន ពួកអាបិសាច” ក្នុងចំណោមប៉ូលីសជាច្រើននោះក៏មាន គ្រីហ្វ នៅខាងមុខគេផងដែរ។ បំណងរបស់គេគឺចាប់ខ្លួនមេគ្រឿងញៀនធំឲ្យខាងតែបាន មិនថាត្រូវប្តូរជាមួយជីវិតខ្លួនឯងក៏ដោយ។
“គ្រីហ្វ ប្រយ័ត្នផង”
“ហឹស...” នារីនៅក្នុងការតែងខ្លួនជាមនុស្សប្រុស ងាកសម្លឹងពីចម្ងាយ ញញឹមពេញចិត្តនូវឆាកល្ខោនដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលខ្លួនរៀបចំឡើងសម្រាប់បោកប៉ូលីស។
“គ្រប់គ្នាឈប់សិន...” រំពេចនោះ ក្រុមដែលកំពុងតែហ៊ុមព័ទ្ធឡានខ្មៅស្រាប់តែឈប់ធ្មឹង ខណៈបានឮបញ្ជាពីមេបញ្ជាការរបស់ពួកគេ។
“ហេតុអីទៅលោកមេបញ្ជាការ?” គ្រីហ្វ សួរទាំងកំហឹង។
“មេឃ្លោងធំបានរត់គេចខ្លួនបាត់ទៅហើយ គេជាមនុស្សស្រីបន្លំខ្លួនជាមនុស្សប្រុស... ឆាប់បំបែកគ្នាតាមរកនាងភ្លាមទៅ”
“ចង្រៃយ៎...” គ្រីហ្វ ទាត់ឡានមួយជើងដើម្បីបញ្ជេញកំហឹង។
***

ទម្រាំតែប៉ូលីសដឹងថាមេជួញដូរគ្រឿងញៀនដ៏កាចសាហាវគឺជាមនុស្សស្រី ពេលនេះ វីសលី បានចាកចេញពីទីកន្លែងកើតហេតុនោះមកឆ្ងាយគួរសម ល្មមដែលនាងអាចឡើងទូកល្បឿនលឿនចាកចេញបាន។ ប៉ុន្តែដំណើររបស់ស្រីស្រស់ស្រាប់តែត្រូវបានឃាត់ដោយសារតែវត្តមានរបស់មនុស្សជំនិតដែលនាងទុកចិត្តខ្លាំងបំផុត។
នៅពេលដែល វីសលី ប្រឈមមុខជាមួយដ្រេវិន នាងសម្តែងកាយវិការទៅតាមចរឹករឹងរូសមានអំណួតរបស់នាង ដោយមិនភ្លេចជ្រោងសក់ឡើងនិងញញឹមទៅរកបុរសម្នាក់នោះ។
“វីស...”
“ដ្រេវិន នៅតែលោកជាអ្នកដឹងចិត្តខ្ញុំជាងគេ”
“ប្រគល់ខ្លួនឲ្យប៉ូលីសទៅ មិនថាយ៉ាងណាក៏នាងរត់មិនរួចដែរ”
ការពិតដ្រេវិន គឺជាជនបង្កប់ដែលប៉ូលីសចិនដាក់ឲ្យនៅក្បែរខ្លួនរបស់នាងអស់រយៈពេលជាង៨ឆ្នាំមកហើយ។
“ទីបំផុតខ្ញុំបានស្តាប់ប្រយោគនេះចេញពីមាត់លោកហើយ... ដ្រេវិន ដឹងថាថ្ងៃនេះខ្ញុំប្រាថ្នាអ្វីជាពិសេសដែលទេ?” នាងតបទៅគេវិញដោយទឹកមុខនឹងថ្កល់មិនភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចទាល់តែសោះ។
“?”
“គឺ...បានឮពាក្យសារភាពថាជាជនបង្កប់ ពីមាត់មនុស្សដែលខ្ញុំទុកចិត្តខ្លាំងជាងគេនោះអី”
រំពេចនោះនាងស្រាប់តែសើចឮៗ និងថយក្រោយចេញពីគេម្តងមួយជំហ៊ានៗជាមួយទឹកភ្នែករៀបនឹងហូរចេញពីក្រឡង់ភ្នែក។ គិតថា៨ឆ្នាំមកនេះពួកគេគ្មានអារម្មណ៍អ្វីពិតមែនឬ... អានុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនឆ្នាំ តែងតែចាក់បង្គររហូតទាល់តែធ្វើឲ្យក្រមុំមាននាមថាជាកញ្ជ្រោងចិត្តដាច់បែរជាងាករេរ រហូតដល់សម្រេចចិត្តក្បត់គោលការណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីទុកជីវិតឲ្យជនក្បត់ម្នាក់នេះ។
“វីស ដឹង...ដឹងតាំងពីពេលណា?” គេក៏ឈឺចាប់មិនចាញ់នាងដូចគ្នា។
“ល្មមគួរសមឲ្យខ្ញុំធ្វើចិត្តបាន” នាងគ្រវីក្បាលតិចៗដោយមិនភ្លេចលើកស្មាឡើង។
“ហេតុអីមិនសម្លាប់ខ្ញុំ?”
“ព្រោះលោកជាមិត្តរួមចិត្តវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំនោះអី... បំបែកផ្លូវគ្នាត្រង់នេះពួកយើងទៅពិភពរៀងខ្លួនទៅ ដ្រេវិន” មិនថានាងក្រឡិចក្រឡុចនៅក្នុងវិស័យជំនួញយ៉ាងណា តែនៅចំពោះមុខមនុស្សជំនិតនាងក៏និយាយចេញមកត្រង់ៗតែម្តង។
“សុំទោស... ខ្ញុំគឺជាប៉ូលីស ចាប់ជនល្មើសជាតួនាទីរបស់ខ្ញុំ” រំពេចនោះគេស្រាប់តែលើកកាំភ្លើងឡើងមកផ្ជង់នាង។
“ដូច្នេះ សម្លាប់ជនក្បត់ក៏ជាគោលការណ៍របស់ខ្ញុំដូចគ្នា ពិសេសជនក្បត់ដែលមានអត្តសញ្ញាណជាប៉ូលីស” អ្នកទាំងពីរចាប់ផ្តើមលើកកាំភ្លើងមកផ្ជង់ដាក់គ្នា ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។
នៅទីងងឹត មើលមិនឃើញអ្វីច្បាស់លាស់ ក៏ស្រាប់តែបានឮស្នូរគ្រាប់កាំភ្លើងចេញពីខាងលើទីខ្ពស់ ឆ្ពោះមកទម្លុះចំក្បាលរបស់ដ្រេវិនបណ្តាលឲ្យគេដាច់ផ្ងារទាំងបើកភ្នែកតែម្តង។
“ផាំង...”
“ដ្រេវិន...” វីសលី ស្រែកទាំងទឹកភ្នែកជោគថ្ពាល់។ ទ្រូងរបស់នាងក្រមុំស្រាប់តែចាប់ផ្តើមញ័រ កន្ត្រាក់ឈឺចាប់ ដោយសមីខ្លួនប្រុងនឹងចូលទៅរកគេទៅហើយ ប៉ុន្តែក្រុមប៉ូលីសបានចូលមកជាមុន។
“ផាំងៗៗ...”