W harmonii ZE SOBĄ

,, Między ciszą a wybuchem."

Jesteś w relacji, w której nic nie jest stałe poza niepewnością.
Partner lub partnerka nie panuje nad emocjami, a twoja codzienność staje się nieustannym zgadywaniem nastroju. Jednego dnia ciepło i bliskość, drugiego chłód, dystans albo nagły wybuch bez ważnego powodu.
Rozmowy nie prowadzą do porozumienia, bo zamiast dialogu pojawiają się emocjonalne eksplozje. Każda sytuacja może zostać użyta przeciwko Tobie.
Wczoraj coś było normalnie, dziś urasta do rangi problemu. Narracja zmienia się tak, by zawsze pasowała do aktualnych emocji drugiej osoby- a odpowiedzialność niemal zawsze spada na ciebie.
Z czasem zaczynasz uważać na każde słowo. Milkniesz, tłumisz siebie, próbujesz przewidywać reakcje, choć wiesz, że to niemożliwe.
Brakuje stabilności, spokoju i poczucia bezpieczeństwa. Jest za to ciągłe napięcie, zmęczenie i wewnętrzny ból.
Taka relacją nie daje oparcia ani wzrostu. Odbiera energię, poczucie własnej wartości i wiarę w zdrową bliskość.
To nie jest miłość.
To jest emocjonalny chaos, który rani.

,, Nie widzą ran, które zadają."
Czy ludzie, którzy krzywdzą innych swoim zachowaniem, naprawdę zdają sobie sprawę z tego, jak głębokie rany zostawiają po sobie?
Emocjonalny nacisk, szantaż, straszenie i agresja często stają się dla nich narzędziem kontroli - sposobem na podporządkowanie sobie drugiego człowieka. Słowa rzucone z pogardą, groźby wypowiadane półgłosem, napięcie wiszące w powietrzu i strach, który paraliżuje, tworząc codzienność osoby krzywdzonej.
A gdyby choć raz rolę się odwróciły?
Gdyby musieli poczuć ten sam lęk, to samo poczucie bezsilnosci, gdy każdy gest i każde słowo są analizowane w obawie przed kolejnym atakiem. Gdyby doświadczyli ciężaru ciągłego napięcia i bólu, który nie znika nawet w ciszy. Być może wtedy zrozumieliby, jak to jest stać obok kogoś, kto rani, i żyć w cieniu jego agresji. Dopiero wtedy mogłaby pojawić się empatia - i świadomość, że żadne zachowanie oparte na strach i przemocy nie ma usprawiedliwienia.

,, To nie przypadek - rana, która wciąż wraca."
Jeśli zauważasz, że w Twoim życiu pojawiają się podobne trudne, sytuację te same emocje lub relacje, które kończą się w znajomy, bolesny - sposób - jeśli to, co dzieje się teraz, przypomina Ci coś z dawnych lat- bardzo możliwe, że to nie jest zbieg okoliczności. Często są to ślady doświadczeń z dzieciństwa, które nie zostały wtedy odpowiednio zaopiekowane.
Trauma nie znika tylko dlatego, że minął czas. Ona zapisuje się w ciele, w reakcjach, w sposobie myślenia i wyborach, których dokonujemy - często zupełnie nieświadomie. To, co dziś wydaje się pechem lub powtarzającym się problemem, bywa efektem dawnych mechanizmów obronnych, które kiedyś miały nas chronić, a dziś niepostrzeżenie kierują naszym życiem.
Ważne jest jedno to nie jest Twoja wina. Nie wybrałeś tych schematów świadomie. Powstały w czasie, gdy robiłeś wszystko, co mogłeś, aby przetrwać. Jednak teraz masz możliwość coś z nimi zrobić. Masz wpływ - nie na przeszłość, ale na to , czy.pozwolisz jej dalej decydować o teraźniejszości. Dlatego warto zatrzymać się - nie po to by rozdrapywać rany, lecz by zrozumieć ich źródło. Gdy uświadamiasz sobie, skąd bierze dany wzorzec, przestaję on działać automatycznie. A wtedy pojawią się przestrzeń na nowe wybory, inne relacje i życie, które już nie jest tylko powtórzeniem tego, co było.

Wesołych Świąt
Niech te święta przyniosą radość, ciepło i magiczną atmosferę. Życzymy wszystkim zdrowia, radości i spełnienia marzeń.