Film Pimparat

Mask Challenge 🤍✨
ลองสินค้าใหม่ค่ะ “เจลมากส์เพื่อผิวกระจ่างใส” รู้สึกได้ใน 30 นาที
https://th.ashare.me/MxDDW02p

Children are not a distraction from more important work. They are the most important work.

เด็ก ๆ ไม่ได้เป็นสิ่งที่ดึงคุณออกจากงานที่สำคัญกว่า พวกเขาคืองานที่สำคัญที่สุด

อีเมลรอได้ จานชามรอได้ การเลื่อนตำแหน่งรอได้ แต่เด็กตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าคุณจะไม่รอ

คุณอาจจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุณใช้เวลาเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมงที่ออฟฟิศไปกับอะไร แต่คุณจะจำเสียงหัวเราะก่อนนอนได้ จำท่าเต้นตลก ๆ และจำคำถามซื่อ ๆ ที่คุณเกือบพลาดที่จะรับฟัง

การเลี้ยงดูมนุษย์ตัวเล็ก ๆ ให้เติบโตเป็นคนที่มีเมตตา ใฝ่รู้ และเข้มแข็ง ไม่ใช่งานรองที่ทำเมื่อมีเวลา แต่มันคืองานหลักของชีวิต

อย่าปล่อยให้เรื่องเร่งด่วนเข้ามาเบียดบังสิ่งที่สำคัญจริง ๆ

การอยู่กับลูกอย่างเต็มที่ ไม่ใช่การหยุดพักจากงาน แต่มันคืองานที่แท้จริง

Children are not a distraction from more important work. They are the most important work. The emails can wait. The dishes can wait. The promotion can wait. The small human in front of you will not wait.

You will not remember the extra hour at the office. You will remember the bedtime laugh, the silly dance, the honest question you almost missed. Raising kind, curious, resilient humans is not a side task. It is the main task.

Do not let urgent things push out the important ones. Presence is not a break from work. It is the real work.

ยิ่งพ่อแม่มีความสุขกับการเป็นพ่อแม่มากเท่าไร ลูกก็ยิ่งมีความสุขกับวัยเด็กของตนมากขึ้นเท่านั้น ทั้งสองสิ่งนี้เชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก

พ่อแม่ที่เครียด เหนื่อยล้าจนหมดไฟ หรือรู้สึกอึดอัดกับบทบาทของตัวเอง ย่อมไม่สามารถส่งต่อความสุขให้ลูกได้ ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่รักลูก แต่เพราะเราไม่สามารถมอบสิ่งที่ตัวเราเองไม่มีได้

เมื่อคุณรู้สึกหนักหน่วงหรือรับภาระมากเกินไป ลูกก็รับรู้ได้ เมื่อคุณสงบและสบายใจ ลูกก็จะผ่อนคลายตามไปด้วย สภาวะอารมณ์ของคุณคือ “ดนตรีประกอบเบื้องหลัง” ในชีวิตของลูก

พ่อแม่ที่มีความสุขไม่จำเป็นต้องมีของเล่นที่สมบูรณ์แบบ หรือวางแผนกิจกรรมที่ยิ่งใหญ่อลังการ สิ่งที่พวกเขาต้องการคือการพักผ่อน การได้รับการสนับสนุน และการอนุญาตให้ตัวเองได้มีความสุขกับช่วงเวลาที่วุ่นวายและไม่สมบูรณ์แบบของการเลี้ยงลูก

ให้โอกาสตัวเองได้พักบ้าง ขอความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น ลดความกดดันที่แบกรับไว้

ความสุขของคุณไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นส่วนหนึ่งของความสุขของลูกเช่นกัน

The more a parent enjoys their parenthood, the more a child enjoys their childhood. The two are inextricably linked. A stressed, resentful, burnt out parent cannot pour joy into their child. Not because they do not love them. Because you cannot give what you do not have.

When you are overwhelmed, your child feels it. When you are at peace, your child relaxes. Your emotional state is their background music. A joyful parent does not need perfect toys or elaborate plans. They need rest, support, and permission to enjoy the messy middle.

Give yourself a break. Ask for help. Lower the pressure. Your happiness is not selfish. It is part of your child's happiness.

วันหนึ่ง ลูกของคุณจะจำช่วงปีแรก ๆ ของชีวิตไม่ได้
แต่ช่วงเวลานั้นกำลังสร้างระบบประสาททั้งหมดของเขา

ส่วนของสมองที่เก็บ “ความทรงจำ” ยังพัฒนาไม่เต็มที่
แต่ส่วนที่เก็บ “ความกลัว ความปลอดภัย และความเครียด” นั้นเริ่มทำงานแล้ว

นี่คือเหตุผลว่าทำไม
ช่วงวัยที่พวกเขาจำไม่ได้
กลับเป็นช่วงที่กำหนดทุกอย่างหลังจากนั้น

สักวันหนึ่ง ลูกของคุณจะเลิกเอื้อมมือหาคุณ
เลิกขอให้อุ้ม
เลิกปีนขึ้นมานั่งบนตัก

และพ่อแม่ส่วนใหญ่ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันกำลังเกิดขึ้น
เพราะช่วงวัยเด็กเล็กดูเหมือนเป็นงานที่ไม่มีใครมองเห็น

ไม่มีใบเกรดสำหรับพัฒนาการของระบบประสาท
ไม่มีถ้วยรางวัลสำหรับการทำให้เด็กรู้สึกปลอดภัยทางอารมณ์
ไม่มีเสียงปรบมือสำหรับการนั่งบนพื้น กอดลูกที่กำลังร้องไห้
เป็นครั้งที่สี่ของวันนั้น

แต่งานที่มองไม่เห็นเหล่านั้น
กำลังกลายเป็นชีววิทยาของพวกเขา

เด็กที่รู้สึกปลอดภัย
จะเรียนรู้ความสงบเป็นสภาวะพื้นฐานของชีวิต

เด็กที่ได้รับการดูแลแบบคาดเดาไม่ได้
จะเรียนรู้การระแวดระวังตัวตลอดเวลา

ความทรงจำอาจเลือนหายไป
แต่การวางระบบภายในร่างกายจะไม่หายไป

สิ่งที่พวกเขาจำไม่ได้
ยังคงอยู่ในร่างกายของพวกเขาเสมอ

ทำให้ช่วงเวลาที่มองไม่เห็นเหล่านั้นมีความหมาย
เพราะมันกำลังสร้างทุกอย่างในชีวิตของพวกเขา

Your child will not remember the first years of their life. But those years build their entire nervous system. The part of the brain that stores memories is not fully developed yet. But the part that stores fear, safety, and stress is. Here is why the years they forget shape everything that comes after.

One day your child will stop reaching for you. They will stop asking to be held. Stop climbing into your lap. And most parents do not realize it while it is happening. Because the early years feel invisible. There are no report cards for nervous system development. No trophies for emotional safety. No applause for sitting on the floor holding a crying toddler for the fourth time that day.

But that invisible work becomes their biology. A child who feels safe learns calm as a default setting. A child who feels unpredictable care learns hypervigilance. The conscious memories fade. The wiring does not.

What they do not remember still lives in their body. Make those invisible years count. They are building everything.

ข้อหนึ่ง ปล่อยให้เขาได้พยายามก่อนที่จะเข้าไปช่วย เด็กที่แก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย จะได้เรียนรู้ว่า “ฉันทำเรื่องยากได้” แต่ถ้ารีบเข้าไปช่วยเร็วเกินไป คุณกำลังสอนให้เขาพึ่งพาคนอื่น

ข้อสอง ชื่นชมความพยายาม ไม่ใช่ผลลัพธ์ คำว่า “หนูตั้งใจมากเลยนะ” จะสร้างความเข้มแข็งทางใจ แต่คำว่า “หนูฉลาดมาก” อาจทำให้เด็กกลัวความล้มเหลว

ข้อสาม เปิดโอกาสให้เขาได้เลือกเอง จะเอาแก้วสีแดงหรือสีน้ำเงิน จะไปสวนสาธารณะหรือห้องสมุด การตัดสินใจเล็ก ๆ เหล่านี้ช่วยให้เขาเชื่อมั่นในวิจารณญาณของตัวเอง

ข้อสี่ ให้เขาได้ยินเวลาที่คุณพูดชมเขากับคนอื่น ตอนที่เด็กคิดว่าคุณไม่รู้ว่าเขากำลังฟังอยู่ คำชมนั้นจะฝังลึกกว่าการชมต่อหน้าเสียอีก

ข้อห้า ขอโทษเมื่อคุณทำผิด เด็กที่เห็นพ่อแม่ยอมรับความผิดพลาด จะเรียนรู้ว่าความผิดพลาดไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่มันคือเรื่องธรรมดาของมนุษย์

ความมั่นใจไม่ใช่พรสวรรค์ แต่มันถูกสร้างขึ้นทุกวัน ทีละก้อนเล็ก ๆ เหมือนการก่ออิฐทีละก้อน

Number one, let them struggle before you help. A child who solves their own problem, even a tiny one, learns "I can do hard things." Rescue too fast and you teach dependence.

Number two, praise effort, not outcome. "You worked so hard on that" builds resilience. "You are so smart" creates fear of failure.

Number three, let them make choices. The red cup or the blue cup. The park or the library. Small decisions teach trust in their own judgment.

Number four, let them overhear you praise them. When they think you do not know they are listening, those words land deeper than any direct compliment.

Number five, apologize when you are wrong. A child who sees a parent admit fault learns that mistakes are not shameful. They are human.

Confidence is not a trait. It is built daily, brick by small brick.

การตั้งครรภ์กินเวลาเพียงเก้าเดือน แต่สิ่งที่คุณกินในช่วงเวลานั้นอาจส่งผลต่อชีวิตของลูกไปตลอดกาล

Jay Shetty Podcast 4.2K likes, 294 comments. "The #1 Mistake Most Pregnant Women Are Making (And No One Is Telling Them)"

Grand Opening "ARTISTRY LONGXEVITY "
เสมือนย้อนวัยผิวให้ดูอ่อนเยาว์ลง 17ปี* ✨

Lunch with CEO
โอกาสพิเศษสุด ได้ทานอาหารอินเดีย กับพี่ทศ พี่โป้ง MD ผู้บริหารแอมเวย์ ประเทศไทย และเพื่อนพี่น้อง Nextgen ค่ะ

Wishing you a very Happy & Healthy New Year 🎊🎉
ขอให้ทุกคนมีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะคะ 💖