Cele World Posts

သက်ထွေး ရင်တွေခုန်နေမိသည်။ သူတကယ်ပဲ ကြုံရတော့မည်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အင်သွားတာလား၊ မကြာခင် အဖြေပေါ်တော့မှာပဲလေ။

သူဆိုင်ကယ် အစုတ်ကလေးနှင့် စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ကာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ညွှန်လိုက်သော ဟက်ပီးဟော်တယ်လေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်တာက ကောင်ကလေးကို တစ်နေ့လုံး တစ်ခန်းယူမည် ညမအိပ်ဟု ပြောကာ အခန်းတစ်ခု ယူကာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ အခန်းရှိရာသို့ တက်လာလိုက်သည်။

အခန်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေး တစ်လုံးနှင့် သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း သပ်သပ်ယပ်ယပ် ရှိသည်။ အတွင်းထဲက တံခါးလေးတစ်ချပ်တွေ့လို့ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝရံတာ သေးသေးလေး တွေ့ရသည်။ မြို့ပြရှုခင်းတွေ တွေ့နေရသည်။ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်တွေက အလင်းရောင်အပြည့် ဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ကမူ အခန်းထဲကို မမြင်ရပေ။

သူ့ဖုန်းလေးကို ထုတ်ကာ မက်ဆေ့ဂျာမှနေ၍ အခန်းနံပါတ်ကို ရိုက်ပေးလိုက်သည်။ ဟော်တယ်နာမည်နှင့် လိပ်စာကတော့ ပြောပြီးသား။ ရေချိုးခန်းက ရေပန်းတွေ့တော့ ရေချိုးချင်စိတ်ပေါက်သွားသဖြင့် ရေပန်းအောက် ဝင်လိုက်သည်။ ရေနွေးနွေးဖြင့် အားရအောင် ချိုးလိုက်ရသဖြင့် လူလည်း တအားလန်းဆန်းသွားသည်။ ခေါင်းခြောက်အောင်သုတ် ကိုယ်လုံးကိုသုတ်ပြီး ထိုမျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုပဲ ခါးမှာပတ်ကာ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒေါက် ဒေါက်”

သက်ထွေး တံခါးကို သွားဖွင့်ပေးလိုက်တော့ တီတီလေး ပိတောက်ဝါရောင် ဝမ်းဆက်ဖြင့် လှနေသည်။ ဆံပင်ကိုလည်း တပတ်လျှို ထုံးထားပြီး အစကို ပုခုံးမှ ဘယ်ဘက်ရင်ပေါ် ချထားသည်။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီအကြပ်မို့ မို့မော/-က်သော ရွှေရ/-င်အစုံက လုံးကြွ နေသည်။

“ဟဲ့ လမ်းဖယ်ပေးဦးလေ လူကို မမြင်ဖူးတာကြနေတာပဲ”

သက်ထွေး ကမန်းကတန်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ တီတီလေး အခန်းထဲ ဝင်ပြီးတာနှင့် တံခါးကို ပိတ်ကာ ဂျက်ထိုးလိုက်သည်။

“တီတီလေးကလည်း အရမ်းလှနေတာကိုးဗျ”

သက်ထွေးက အခန်းထဲဝင်ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေသော သူ့တီတီလေးခေါ် ဒေါ်စိမ်းနုကို အနောက်ဖက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထမိန် အဝါဗြောင်သားအောက်မှာ ကားစွံ့နေသည်။ လမ်းလျှောက်လိုက်တော့လည်း တုန်ခါနေသည်။

“အခန်းလေးက မဆိုးပါဘူး”

ပြောရင်းက သူ့ဖက်လှည့်လာတဲ့ တီတီလေးကို သက်ထွေး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး နှု/-တ်ခ/-မ်းချင်း စု/--ပ်န/--မ်းလိုက်သည်။ တီတီလေးက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် တွန်းထားရင်း

“ဟဲ့ဟဲ့ အင်္ကျီတွေကြေကုန်မယ် ခဏလေး”

ဟု ပြောလိုက်ရာ သက်ထွေးက မချင့်မရဲဖြင့် လွတ်လိုက်ရလေသည်။

“အာ့တာဆိုလည်း ချွ/--တ်ဗျာ “

ဟု ပြောရင်း သူ့ခါးမှာ ပတ်ထားသည့် သဘက်ကို ဖြည်ချလိုက်လေသည်။ တီတီလေးကို ဠိုးရတော့မည်ဟု အတွေးနှင့် အခုတော့ ဟော်တယ်ခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုသည့် အသိက ဝင်လာလေသည်။

“အို ခစ်ခစ် ဘယ့်နှယ့်ဟာလည်း အရှက်လည်းမရှိဘူး တကယ်တည်း”

“ဟာ တီတီလေးကလည်း ကလေးတောင် နှစ်ယောက်ရပြီးနေပြီ အဆန်းလုပ်လို့ ရှက်နေသေးတယ်”

“ဟဲ့ ငါ့ယောက်ျားက အမှောင်ထဲမှာပဲ လု/-ပ်တာဟဲ့။ နင့်လို အရှက်မရှိ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး မဟုတ်ဘူး”

“ကဲပါဗျာ ထားပါတော့ ချွ/-တ်ပါတော့ ဒီမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်”

အပြည့်အစုံံကောမန်မှာဆက်ဖတ်ပါရှင့်

"မဖြူရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)" - ဝုန်းခနဲ ရွာချလိုက်သော မိုးကြောင့်… မြင့်ခိုင် ပြန်မည့်ဆဲဆဲ ဝတ်ထားသော ယူနီဖောင်းပင် ပြန်ချွတ်ရတော့မလို။

"ပြန်တော့မယ် ဆိုမှ မိုးကလဲ ရွာလိုက်တာနော် တပ်ခွဲမှူး"
"ဟုတ်ပါ့ စာရေးမရယ်၊ ကျွန်တော် ပြောင်းလာကတည်းက အချိန်မှန်ကို ရွာတော့တာပဲ"
"တပ်ခွဲမှူး ဒီမှာ လစာစာရင်း"
"သြော် အင်း အတော်ပဲ ဒါလေးစစ်ပြီး မိုးတိတ်တော့ ပြန်လို့ရတာပဲ၊ ကော်ဖီသောက်ဦးမလား တပ်ခွဲမှူး"

မဖြူ ပြောလည်းပြော ထဘီကို တပ်ခွဲမှူးရှေ့ သေသပ်စွာ ပြင်ဝတ်ပြလိုက်သည်။ စည်ပင် ထဘီဗျောင်အောက်မှ မဖြူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းအလှများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟုတ်.. အင်း ဖျော်လိုက်လေ ကောင်းတယ်၊ မိုးအေးတော့ ကောင်းတာပေါ့"

မဖြူ ထွက်သွားပြီး မြင့်ခိုင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အင်း... ဒီစာရေးမကြီးက ငါကြားထားတာနဲ့ တူနေပြီထင်တယ်။ မိမိမှာ အသက် ၃၈ နှစ်ပင် ရှိသေးသော်လည်း ဒီစည်ပင် သန့်ရှင်းရေးအလုပ်ကို လုပ်လာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်နေပြီ။ မိန်းမနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သန့်ရှင်းရေးမ၊ စာရေးမ၊ အရာရှိကတော်များကအစ မဆုံဖူးတာ မရှိ။ မိမိ၏ ယောက်ျားပီသသော ဆွဲဆောင်မှုစွမ်းရည်ကြောင့် မိန်းမတိုင်း တစ်ကြိမ် ရင်းနှီးဖူးသည်နှင့် တမ်းတမ်းစွဲကာ နောက်တစ်ခါ အချစ်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပင်။ တိုင်တာတောတာဖြစ်ဖို့ဆို ဝေလာဝေး။ ဒါက မိမိ၏ မွေးရာပါ လက်ဆောင်ကောင်းကြောင့်ပင်။

မဖြူ တစ်ယောက် စားသောက်ခန်းထဲဝင်၊ ရေနွေးတစ်ဖလားကိုယူကာ အရင်တပ်ခွဲမှူးများအား လုပ်နေကျအတိုင်း သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဆွဲဆောင်မှု နည်းလမ်းများဖြင့် ကော်ဖီကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူမ၏ အလှအပ၊ အယုအယတို့နှင့် အချစ်တွေ ရောနှောကာ ယောကျ်ားတွေကို ရင်ခုန်စေမယ့် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းလေးတွေ သုံးပြီး အထူးတလည် ဖျော်စပ်လိုက်သည်။

ဒီလိုမလုပ်လို့ မရ၊ လစာစာရင်းငွေထဲက တစ်ပတ် ၂ သိန်း ၃ သိန်းဆိုသောငွေက မိမိအတွက်မနည်း၊ ကိုယ့်ဘာသာ ဖျောက်ရသည်။ တပ်ခွဲမှူးက ခွင့်မပြုလျှင် ထိုငွေလည်း မရ။ ခွဲမှူးတွေ ပေးသော ၁ ပတ်စာ မုန့်ဖိုး ၁ သိန်းလည်း မရမှာစိုးရသည်လေ။ လက်ရှိ ခရိုင်ကို တင်ထားသည့် လူဦးရေက ၂၃၀၊ မြို့နယ်တွင် နေ့ညပေါင်း ရှိသည်က ၁၄၀ သာ။ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ပတ် ၉ ထောင်နှင့်သာ တွက်ကြည့်၊ တစ်ပတ်တစ်ပတ် တပ်ခွဲမှူးတစ်ယောက် ဝင်ငွေက မနည်း။ ထိုထဲမှ ရုံးစာရေးမအဖွဲ့နှင့် ခွဲကာ တပ်ခွဲမှူးက ၃ ပုံ ၂ ပုံ ယူသည်။

ကျန်တာက မိမိတို့ ရုံးအဖွဲ့။
"ခွဲမှူး ကော်ဖီရပြီ၊ ရေနွေးကတော့ နည်းနည်းအေးနေတယ်"
"ဟာ ရပါတယ် မဖြူ"
"မဖြူ ခဏ.. ဒီမှာ လူစာရင်းက ကွက်တိကြီး ဖြစ်နေတယ်၊ နားတဲ့လူ မရှိဘူးလား"
"အင်း မရှိဘူး ခွဲမှူးရဲ့"
"အင်း တိုင်ပတ်တော့မယ်.. ဒါနဲ့ ခွဲမှူး ဆေးလိပ်သောက်မလားရှင့်"
"ဗျာ.. ဟုတ်ကဲ့ မဖြူ ကောင်းတာပေါ့"
"အာ့ဆို ခဏနော် ကျမ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"

လှည့်ထွက်သွားသော စာရေးမ၏ နောက်ပိုင်းကောက်ကြောင်းအလှနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လမ်းလျှောက်ပုံလေးက မိမိကို ရင်ခုန်အောင် မြူဆွယ်သွားသည်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

"အန်တီသွယ် - လျှို့ဝှက်ရင်ခုန်ဖွယ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)" - ဟေ့လူတွေ မယုံမရှိနဲ့ဗျ။ အခုပြောနေတာတွေက တကယ့်ဖြစ်ရပ်မှန်နော်၊ မကောင်းတတ်လို့ နာမည်တွေသာ ပြောင်းထားတာ…

တကယ့်ကို ကြုံခဲ့ရတာတွေကတော့ အမှန်တကယ်တွေ။ တကယ်လို့သာ လူကြီးတွေ သိသွားရင်တော့ အရမ်းကို ဒေါသထွက်ပြီး ရင်ကျိုးသွားကြမှာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော် ဆုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကလည်း အဲဒီလူကြီးတွေရဲ့ ကတော်တွေလေ။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုဗျ…

ကျွန်တော် ကျောင်းဆင်းကာစ မိခင်တပ်ရင်းကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲပေါ့။ တပ်ရင်းမှူးက သူ့အနားမှာပဲခေါ်ပြီး အလုပ်အကြောင်းတွေ သိအောင်ဆိုပြီး ခေါ်ထားတယ်။

"အေးကွ… အောင်စိုး မင်းညနေရုံးဆင်းပြီးလို့ ရေချိုးပြီးရင် ငါ့အိမ်လာခဲ့ဦးကွာ၊ တပ်ထောက်က သစ်ဆိမ့်ပင်စိုက်ခင်းဖိုင် ယူခဲ့ကွာ.."

တပ်ရင်းမှူးမှ ထိုကဲ့သို့ ပြောသောကြောင့် ကျွန်တော်လည်း "ဟုတ်ကဲ့ အဘ၊ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်" ပေါ့။ ညနေရုံးဆင်းပြီး ရိပ်သာမှာ ရေမိုးချိုးပြီးတော့ ဖိုင်ကိုကိုင်ပြီး… ရင်းမှူးအိမ်ကို လာခဲ့တယ်။

"တပ်ရင်းမှူး ခင်ဗျ… တပ်ရင်းမှူး ခင်ဗျာ"

ကျွန်တော် အော်ခေါ်သော်လည်း ဘာအသံမှ မကြားရ။ နောက်မှ တပ်ရင်းမှူးအိမ်မှာနေတဲ့ ရဲဘော်လေး ပြေးထွက်လာပြီး "ဗိုလ်ကြီး ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ" လို့ မေးတယ်။

"အေးကွ တပ်ရင်းမှူး ဂေါက်ရိုက်က ပြန်လာပြီလားကွ"
"အော် ပြန်လာပြီ ခင်ဗျ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ဝင်ခဲ့လေ ဗိုလ်ကြီး.. ခဏထိုင်ဦးနော်.. ကျွန်တော်သွားပြီး သတင်းပို့ပေးမယ်" ဆိုပြီး အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားတယ်။

အိပ်ခန်းနားကနေ "အဘ အဘ"
"အေးကွ ဘာလဲ"
"အပြင်မှာ ဗိုလ်ကြီးအောင်စိုး ရောက်နေတယ် ခင်ဗျ"
"အေးဟုတ်ပြီ ငါထွက်ခဲ့မယ်"

ကျွန်တော် ထိုင်နေတဲ့နေရာနဲ့ သူတို့အိပ်ခန်းနဲ့က နီးတယ်။ ကြားနေရတာကတော့ သိပ်မသဲကွဲဘူး…

"(အိုကွာ မောင်ကလည်း တော်ပြီကွာ အဟင့် ဟင့် ရေချိုးပါတော့.. ဟိုမှာ စောင့်နေတယ်လေ.. ရပါတယ် သွယ်ရယ်.. ဖြည်းဖြည်းပေါ့.. အိုး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ.. အဲလိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ကွာ နော် နော်.. ဟုတ်ပြီ ညကျမှ ပြန်ဆက်မယ် ရေချိုးလိုက်ဦးမယ် သွား မောင်မောင်ကဲကဲ)"

ခဏလေးကြာတော့ တပ်ရင်းမှူး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးမှ သူ့ကတော် အန်တီသွယ် (ခေါ်) မမသွယ် ထွက်လာတယ်။ အသက်က သိပ်မကြီးသေးပါဘူး၊ ၃၅ နှစ် ဝန်းကျင်လောက်ပေါ့။

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာတော့ အပေါ်ပိုင်းမှာက အိမ်နေရင်း အင်္ကျီပါးပါးလေး ဝတ်ထားပြီး အောက်က ထဘီလေးကို ခပ်လျော့လျော့လေး ဝတ်ထားတော့ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားလေးက ပိုပြီး ပေါ်လွင်နေတယ်။

"အော် ဗိုလ်အောင်စိုး ရောက်နေတာကိုး၊ မင်းတို့ တပ်ရင်းမှူးကတော့ ခုမှ ရေချိုးနေတုန်း၊ စောင့်လိုက်ဦးကွယ်.. ပျင်းနေမှာပေါ့ တီဗွီ ဖွင့်ထားပေးမယ်"

"အော် ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျ ရပါတယ် အန်တီ"

ပြောပြောဆိုဆို ကျွန်တော့်ရှေ့က တီဗွီကို ဖွင့်ပြီး လိုင်းပြောင်းပေးနေတယ်။ ရှေ့တည့်တည့်မှာဆိုတော့ မျက်လုံးကလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ သူမရဲ့ ကျော့ရှင်းတဲ့ အလှတရားတွေကို ငေးကြည့်မိသွားတယ်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

“အစ်ကို အစ်ကို ညီမကို စောင်နည်းနည်းလောက် ပေးခြုံပါလား။ မိုးကျလာတော့ အေးလို့ပါ” အိပ်မက်လိုလို တကယ်လိုလိုနှင့် ဘေးက
လှုပ်နှိုးနေသော ကောင်မလေးအသံကြောင့် စည်သူ နိုးလာသည်။ မိုးကလည်း ဖွဲဖွဲလေးကျပြီး လေအဝှေ့မှာ မိုးစက်လေးတွေ ကားထဲ
ဖျန်းပက်လိုက်သလို အေးစိမ့်စိမ့်နှင့်။ စည်သူလည်း ဘေးက မိုးကာတွေကို ချလိုက်ပြီး “မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကားပေါ်ရောက်နေတာလဲ”
“အစ်ကိုတို့ပဲ ညနေက ခေါ်လာတာလေ” စည်သူ ခေါင်းတွေကြီးသွားသည်။ “ဒါ.. ဒါဆို မင်းက မကျောက်ခဲ….” “မကျောက်ခဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး
နန်းယွန်းပါ။ ကျောက်ခဲလေးနဲ့ ပါလာတာပါ။ အစ်ကို့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ အခုလည်း အရမ်းအေးနေလို့ပါရှင်” စည်သူလည်း လန့်လန့်နှင့် ဖုန်းမီးဖွင့်ပြီး
နန်းယွန်းမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ အသားဖွေးဖွေးနှင့် ကောင်မလေး ချမ်းနေလို့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ လေကလည်း ကြမ်းတာကိုး။
ချောမောလှသော ရုပ်သွင်ကြောင့် စည်သူလည်း ကြောက်ရွံ့စိတ်တွေ လွင့်ပါးကုန်ပြီး အိပ်ယာဘေးတခြမ်း ကပ်ပေးလိုက်ပြီး
“လာလေ ဒီဘက်မှာ လာလှဲလို့ရပါတယ်။ စောင်ကသေးတော့ နှစ်ယောက်မလုံမှာပဲ စိုးရိမ်တာ” “ရတယ် နန်းယွန်း အစ်ကို့ဘက် တိုးအိပ်မယ်လေနော်”
စည်သူ ကျောထဲ စိမ့်သွားပြီး “ရ…ရပါတယ်” “ခစ်ခစ် မကြောက်ပါနဲ့ အစ်ကိုရယ် နန်းယွန်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး” “အင်းပါ လာ”
စောင်လေးမပြီး ခေါ်လိုက်တော့ စောင်ထဲထိုးဝင်ရင်း နန်းယွန်းတစ်ယောက် စည်သူ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားသည်။ “နန်းရဲ့ အဝတ်စားတွေက စိုနေတော့
အစ်ကို့ကို အားနာစရာကြီး” “စောင်တွေပါ စိုကုန်မှ ခက်မယ်နော်။ ခဏလေး ကျနော့်အင်္ကျီ ဝတ်ထားမလား အပိုပါတယ်” “နေပါစေ မဝတ်တော့ပါဘူး
အစ်ကို ဖက်ထားပေးပေါ့ နွေးနေအောင်” “ကျနော့်အကျီတွေပါ စိုကုန်မှာပေါ့ ချွတ်ထားလိုက်လေ ဟီးဟီး” “ဟွန့် လူလည်ကြီး ချွတ်ပါဘူး .....
👉 အပြည့်အစုံ မန့် မှာ ဖတ်ပါရှင့်

နင်ပြီးရင်ငါ့အလှည့် - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)
စောပီဖိုး တစ်ယောက် ထိုင်းနိုင်ငံနယ်စပ်ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ဘဝသစ်အတွက် ပထမဆုံးခြေလှမ်းအဖြစ် အိန္ဒိယစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အကူထမင်းချက်အဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူတူ လာခဲ့သည့် သူငယ်ချင်း စောအယ်စေး ကတော့ ပီဖိုးတို့ဆိုင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ညဖျော်ဖြေရေးကလပ်တစ်ခုတွင် ပန်းကန်ဆေးသည့်အလုပ် ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလုပ်ချင်းနီးကပ်သလို၊ နယ်စပ်စခန်းကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့သူများဖြစ်၍ သွားအတူ လာအတူနှင့် သံယောဇဉ်ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။ ပီဖိုးလုပ်သည့်ဆိုင်မှာ ကတ္တီပါကော်ဇောများခင်းကာ ဝန်ထမ်းများကပါ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အထက်တန်းကျသော စားသောက်ဆိုင်လေးဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှေ့ခန်းက သားနားသလောက် နောက်ဖက်မီးဖိုချောင်ထဲတွင်တော့ ပီဖိုးတို့တစ်သိုက် ကြော်ဟယ်လှော်ဟယ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်ကြရသည်။ အစပိုင်းတွင် တောက်တိုမယ်ရ အသားကြိတ်၊ ကြက်သွန်လှီး၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းများမှသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပလာတာရိုက်၊ စမူဆာကြော်အထိ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ အလုပ်ကတော့ ပင်ပန်းလှသလို၊ အမှားအယွင်းရှိလျှင်လည်း အကြိမ်းအမောင်း ခံရတတ်သေးသည်။

ည ၁၁ နာရီခွဲခန့် ဆိုင်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ပီဖိုးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စောအယ်စေးရှိရာ ကလပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စောင့်နေကျဖြစ်သည်။ စောအယ်စေးလုပ်သည့် ကလပ်မှာ ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်များကြောင့် မနက် ၂ နာရီအထိ ဖွင့်သော်လည်း၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကိုတော့ ၁၁ နာရီခွဲတွင် ပြန်ခွင့်ပေးထားသည်။ ပီဖိုးသည် ကလပ်နောက်ဖက်ပေါက်မှ ဝင်သွားကာ စောအယ်စေး ပန်းကန်ဆေးနေသည့်အနားတွင် လေပန်းရင်း အဖော်လုပ်ပေးတတ်သည်။

ထိုကလပ်ရှိ ထမင်းချက်ကလည်း ပီဖိုးကို ခင်မင်သွားသဖြင့် တစ်ခါတလေ လူမလောက်သည့်အခါမျိုးတွင် ရှေ့ခန်းရှိ ဧည့်သည်များထံ အစားအသောက်သွားပို့ခိုင်းတတ်သည်။ ထိုသို့ သွားပို့ရသည့်အချိန်သည် ပီဖိုးအတွက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာအကောင်းဆုံးပင်။ အလင်းရောင်စုံအောက်တွင် လှပသော ဖျော်ဖြေရေးမယ်လေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကအလှများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စောအယ်စေးကတော့ “ကြာတော့လည်း ရိုးနေပါပြီကွာ” ဟု စိတ်မပါသလို ပြောတတ်သော်လည်း၊ ပီဖိုးအတွက်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းများမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်နေဆဲ။ အခုဆိုရင် သူတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဒီနိုင်ငံကို ရောက်လာခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ပင် ရှိခဲ့လေပြီ...။

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

သူ့နာမည်က ကျော်ကျော် ။ ရုပ်ရည်သနားကမားလေးနှင့်မို့ အချစ်တွေ ပိုခဲ့ရတယ်လေ။ အခုလည်း ကြည့်လေ အနားမှာလာပြီး က-ပ်ချွဲနေပြီ။

“ချစ်မ”

“ဘာလဲ ကျော်ကျော်”

“ချစ်တယ်ဗျာ”

“လ-ပ်ပြီ။ ဒီမှာကျော်ကျော် မမက မောင်လေးထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်”

“အဲဒါဘာဖြစ်လဲဗျာ”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ မောင်လေးနှင့်မမ တွဲနေတာ လူတွေမြင်ရင် မမကို ပြောကြမှာပေါ့”

“ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြောလေ မမ။ တကယ်တမ်းက ပေါင်းမယ့်သူတွေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာလေ”

“မောင်လေးက ကလေးလေကွာ”

မန့်မှာzလမ်းလေးဆက်ဖတ်ပါရှင့်👇

ဒီနေ့ ဖိုးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နီနီ ရင်တအားခုန်သွားခဲ့ရတာတွေ ရှိသည် ..။ ဖိုးတာနဲ့ အတူသွားလာတော့
ထိ/မိ/ကို/င်/မိတာလေးတွေ ရှိသည် ..။ လမ်းဖြတ်အကူးမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းလာသော ကားတစ်စီးကြောင့်
ဖိုးတာက နီနီ့ကို ဆွဲဖ/က်/ထား/လိုက်တာမျိုးပေါ့ ..။ ဖိုးတာက နီနီ့ကို ပြန်ပို့တော့ လမ်းထိပ်မှာ ရပ်ပေးပြီး
တော်တော်နဲ့ ကားမောင်းထွက်မသွားသေးဘဲ ( မမနီကို နေ့တိုင်း တွေ့ချင်နေတော့တာဘဲ ဗျာ ..
မနက်ဖြန်ကော တွေ့ကြရအောင်လား …) လို့ ပြောလေသည် ။ နီနီလည်း ( မမနီလည်း ဖိုးတာကို
တွေ့ချင်တာပါဘဲကွာ ..) လို့ နီနီကလည်း အသံလေး တုန်တုန်နဲ့ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်မိသည် ..။
( ဒါဆို မနက်ဖြန် တွေ့ကြမယ်နော် မမနီ…) နီနီ ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်သည် ..။ ဖိုးတာ ပြုံးသွားသည် …။
( မမနီရယ် … သိပ်ချောတာဘဲ..) ဖိုးတာက နီနီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် ..။ မိန်းမ သဘာဝအရ
ကိုယ့်ကို ချောတယ်လို့ ပြောရင် မကြိုက်တဲ့ မိန်းမ မရှိ ..။ နီနီ ကျေနပ်နေပြီးနောက် ...
👉 အပြည့်အစုံ မန့် မှာ ဖတ်ပါရှင့်

"မမျှော်လင့်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

ကျွန်တော် ဆေးရုံကနေ အိမ်ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ခွင်မှာ မတော်တဆ ထိခိုက်မှုဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတက်နေခဲ့ရတာ တစ်လလောက် ကြာမြင့်နေပြီလေ။

ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တဲ့ ဇနီးလေး "ဆု" ကတော့ သူ့ညီမလင်မယား ခရီးထွက်သွားလို့ အိမ်စောင့်ပေးဖို့ ဇာတိကို သွားမယ်လို့ ပြောထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့က သူပြန်လာမယ့်နေ့ ဖြစ်နေတော့ ချစ်ဇနီးလေးကို တွေ့ချင်ဇောနဲ့ ရင်ခုန်နေမိတာပေါ့။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ လွမ်းလွန်းလို့ ဖုန်းဆက်လိုက်မိတယ်...

တူး… တူး… တူး…

လမ်းမှာမို့ ဖုန်းသံမကြားတာလား မသိဘူး၊ ထပ်ခေါ်ကြည့်ဦးမှ။ ကိုယ်တွေကလည်း အဝေးမှာ ကြာနေတော့ အရမ်းလွမ်းနေပြီလေ။

တူး…. တူး…

"ဟယ်လို…." တုန်ရီပြီး မောဟိုက်နေတဲ့ အသံလေးနဲ့ ဖြေလိုက်တဲ့ ဆု အသံလေး ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဟယ်လို ဆု... ပြန်လာနေပြီလား၊ ကိုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ။ မိန်းမကို အရမ်းလွမ်းနေပြီကွာ၊ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲဟင်" လို့ ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဆက်တိုက် မေးလိုက်မိတယ်။

ပြောနေရင်းနဲ့ သူမဘက်က ထူးဆန်းစွာ အသက်ရှူသံတွေ မြန်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ရင်တစ်ခုလုံး ပူထူသွားပေမယ့် သူမဘက်က အဖြေလေးကို စောင့်နေမိတုန်း...

"ကို.. ဆုကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မဖြစ်သင့်ပေမယ့် အမှားတစ်ခုကို ဆု ကျူးလွန်မိသွားတယ်.. ဆု တောင်းပန်ပါတယ်နော်"

ကျွန်တော့် ရင်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်ဗျာ။
"ဆု... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဟင်"

ထိုစဉ်... "အင်းးး... ကို သိချင်ရင် ဆုရဲ့ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေးကို ရှာပြီး ဖတ်လိုက်နော်၊ ဆု အခု စကားပြောဖို့ အဆင်မပြေလို့ပါ... ဒါပဲနော်"

"ဆု.. ဆု.. ဆု!"
တူး…….

ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာရှိလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ဇနီးလေး ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန် သူမ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ။ တွေးရင်းနဲ့ ရင်ထဲမှာ စို့တက်လာပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ "လုပ်ရက်လိုက်တာ ဆုရယ်..."

ဆုပြောတဲ့ စာအုပ်ကို ကျွန်တော် အသည်းအသန် လိုက်ရှာမိတယ်။ ကြာကြာတော့ မရှာလိုက်ရပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ယာဘေး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီလေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စာအုပ်ကို အမြန်လှန်ဖတ်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့...

"ကို အလုပ်ကပြန်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကို့အလုပ်က ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကို မတော်တဆဖြစ်ပြီး ဆေးရုံရောက်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းပါ။ ဆေးရုံကို အပြေးလိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုကတော့ သတိမလည်သေးဘူး။ ဆေးရုံစရိတ် ဘယ်လိုရှာရမလဲ တွေးရင်း လေးလံတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကို့ရဲ့ အလုပ်ရှင် ဦးရန်နိုင်ဆီမှာ အကူအညီတောင်းဖို့ပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်..."

ဆုတစ်ယောက် ဘယ်လိုအမှားမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ? သူမ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ?

ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို ပထမဆုံး Comment မှာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုပေးပါခင်ဗျာ။ 👇👇👇

"ဟိုင်းကြီးကျွန်းကသခင်မ - ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)" - "ရော့ ဒီမှာ ကားလက်မှတ်.. ဒါကမောင်လေး သုံးဖို့.." (၁၀၀၀၀)တန် အရွက် ၂၀..

"သေချာ အဆင်ပြေအောင် ရှင်းပြခဲ့နော် ပရောဂျက်ကို၊ စာချုပ်ပါ တစ်ခါတည်းချုပ်ခဲ့။ မမက နက်ဖြန် ခရီးထွက်စရာ ပေါ်လာလို့…"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ"

ပြေးရပြီလေ အဆောင်ကို။ အဝတ်အစား မထုတ်ရသေး၊ ရေမချိုးရသေး။ သူမဝယ်ထားတဲ့ ကားလက်မှတ်က နေပြည်တော် ညနေ ၆ နာရီကား။ အလုပ်ကိစ္စပြောတဲ့ အချိန်က ရုံးဆင်းခါနီး ညနေ ၃ နာရီ။

"ဖူး... မောတာကွာ၊ မန်နေဂျာက ငါ့ကို ခိုင်းကောင်းတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုအမြဲတမ်း လုပ်တာ... ပြီးရင် သူဌေးကို အလုပ်ပြ၊ သူကတော့ သူ့ချစ်သူနဲ့ ခရီးထွက်တော့မှာ မသိတာကျလို့" ဟွန်း... ဒါမျိုး ခဏခဏ ခရီးထွက်ရလို့ ပြင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကိုယူ၊ ရတဲ့ တက္ကစီနဲ့ ပြေးရပြီပေါ့ဗျာ ကားဂိတ်ကို...။

"အောင်ဘု" ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဝန်ထမ်း..။ ကျွန်တော်က စာရင်းကိုင်၊ ကွန်ပျူတာရော၊ ကားပါမောင်းရတော့ ရုံးက မန်နေဂျာ အပျိုကြီး နန်းထိပ်ထားရဲ့ တောက်တိုမည်ရ ခေါ်ခိုင်းခံနေရသူ...။ မန်နေဂျာက တိုင်းရင်းသူ၊ အသားလေးကဖြူဖြူ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကလည်း အရမ်းလှ။ လားရှိုးတက္ကသိုလ် တက်တုန်းက မေဂျာကွင်းတောင် ဖြစ်ဖူးတယ်။ လုပ်ငန်းကလည်း အရမ်းကျွမ်းကျင်၊ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကတောင် လက်လွှဲထားတော့ ရုံးမှာ သူက အာဏာအရှိဆုံးပဲလေ...။

ကျွန်တော်ကတော့ အခိုင်းခံရဆုံးပေါ့ဗျာ...။ ဒီလိုနဲ့ ကားဂိတ်ရောက်... နာရီကြည့်လိုက်တော့ ကားထွက်ဖို့ ၁ နာရီနီးပါး လိုသေး... "အိုကေလေ" ထုံးစံအတိုင်း အနီးနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင် အမြန်လိုက်ရှာပြီး အမောပြေ အအေးတစ်ပုလင်းလောက် သောက်လိုက်တယ်။

တက်ကြွတဲ့ ခြေလှမ်းများနဲ့ ကားပေါ်တက်.. ထိုင်ရမယ့်ခုံကို ရှာကြည့်လိုက်တယ်။ (နောက်ဆုံးခုံ ပြတင်းပေါက်ဘက်ပဲဟ... စောစောက ဂိတ်မှာမေးလိုက်တာတော့...) တွေ့ပြီ.. ခုံနဲ့အတူ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ ဘေးနားမှာကျတာက နီညိုရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်..။ အမလေး! လှလိုက်တာနော်၊ အသားလေးက မီးမှိန်မှိန်အောက်မှာတောင် ဝင်းနေတာဗျ။ ၅ စက္ကန့်လောက် ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

"ဘာလဲ"

သူ့အသံကြားမှ ကျွန်တော် သတိရတယ်။

"ခင်ဗျာ.. အော် ဟုတ်ကဲ့.. ဟိုဘက်က ကျွန်တော့်ခုံပါ အစ်မ.."

"လာ လာ" ဆိုပြီး သူထပေးတယ်။ ပါးစပ်ကတော့ ပွစိပွစိနဲ့။ ကျွန်တော် ကြားမိတာက.. "ဘယ်လို ကားဂိတ်လဲ မသိဘူး၊ ယောက်ျားလေးနဲ့ ခုံတူတူချပေးတယ်.. ဘာညာနဲ့ပေါ့ဗျာ"

ခုံပေါ်ထိုင်ရင်း ဘေးကအလန်းလေးကို ခိုးကြည့်မိတော့... မျက်စိမှိတ်ပြီး အိပ်နေပြီ။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တွေးမိတယ်.. အင်း... လူပျိုဖော်ဝင်ကတည်းက ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မြင်ရင် ရင်ခုန်တတ်တာ ငါ့အကျင့်ပဲ...။ ကျောင်းတက်တုန်းကဆို မိန်းကလေးအဆောင်တွေဘက် လျှောက်လည်၊ ကိုယ်သဘောကျတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို အဝေးကနေ ငေးကြည့်ပြီး စိတ်ကူးတွေယဉ်ခဲ့ရတာ အခါခါပဲ... စိတ်ကူးယဉ်တတ်လွန်းတဲ့ အောင်ဘုရယ်...

ဒီလိုနဲ့ ဖုန်းလေးထုတ်၊ မနေ့ညကမှ ဒေါင်းထားတဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်ကားလေးတွေ နားကြပ်လေးတပ်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇