Kross Health Solutions

Vandaag is het weer zover…

Een nieuwe MRI-scan.

Hoe vaak ik inmiddels ook in die MRI heb gelegen, het blijft toch altijd een momentje.
Even stilstaan. Even die gedachten die door je hoofd gaan…

Is alles nog stabiel?
Is er iets veranderd?

Leven met MS heeft mij geleerd dat je niet overal controle over hebt. Maar wel over hoe je ermee omgaat.

Dus vandaag stap ik die MRI weer in.
Met vertrouwen. Met hoop. En met de gedachte:
Wat de uitslag straks ook zegt, ik blijf vooruitkijken.

Want MS is een onderdeel van mijn leven,
maar het bepaalt niet wie ik ben.

Vandaag weer even spannend…
maar we gaan ervoor!

Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen.

Er komt een moment waarop je beseft dat je niet meer aan iedereen hoeft uit te leggen wie je bent.

Niet waarom je bepaalde keuzes maakt.
Niet waarom jouw tempo soms anders is.
Niet waarom je soms JA zegt en soms heel bewust NEE.

Het leven heeft me door verschillende hoofdstukken geleid. Mooie, moeilijke, verrassende en soms totaal onverwachte.

En al die hoofdstukken hebben me iets geleerd:
Ik hoef niet in een hokje te passen.

Ik mag ambitieus zijn en mijn rust pakken.
Serieus zijn en keihard lachen.
Kwetsbaar zijn en stevig in mijn schoenen staan.
Grote dromen hebben en mijn eigen tempo bepalen.

Misschien dit beter
Ik weet steeds beter wie ik ben.

Niet perfect.
Wel mezelf. 😉

En weet je?

Dat voelt gewoon super!!

Herken jij dat?
Wat ben jij jezelf door de jaren heen steeds meer gaan gunnen?

Mijn wilskracht is soms groter dan wat mijn lichaam aankan.

Soms wil je hoofd zo graag verder…

Je hebt plannen, motivatie en genoeg wilskracht.
Maar je lichaam zegt: "vandaag even niet."

Dat kan frustrerend zijn. Zeker als je gewend bent om door te zetten.

Ik heb zelf moeten leren dat luisteren naar mijn lichaam ook kracht is.

Rust nemen betekent niet dat je opgeeft.
Soms betekent het alleen dat je een andere route neemt.

Dus misschien hoef je vandaag niet nog harder te vechten.

Misschien mag je gewoon zeggen:

“Voor vandaag is dit genoeg.”

En morgen kijk je opnieuw naar wat wel kan.

Herken jij die strijd tussen wat je wilt en wat je lichaam aankan?
Stuur me gerust een DM. Ik hoor graag jouw verhaal.

“Ik weet hoe het voelt”

Waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?

Die vraag kreeg ik laatst weer. En mijn antwoord heeft niet alleen met mijn opleiding of mijn werk als holistisch therapeut te maken, maar ook met míj.

Ik weet namelijk hoe het is wanneer je lichaam ineens niet meer vanzelfsprekend doet wat jij wilt.

Ik leef zelf al jarenlang met MS en heb periodes gekend waarin mijn lichaam mij behoorlijk heeft uitgedaagd. Momenten waarop ik opnieuw moest ontdekken wat nog wel kon en hoe ik met mijn energie en belastbaarheid moest omgaan.

Juist die ervaringen hebben mede gevormd hoe ik tegenwoordig naar gezondheid kijk. Want achter een klacht zit altijd een mens, met een eigen leven, verhaal, zorgen en grenzen. En vaak vooral met de wens om zich weer wat beter te voelen.

Daarom wil ik in mijn praktijk niet beginnen met de vraag: “Welke behandeling zal ik je geven?” Ik hoor veel liever eerst: wat speelt er bij jou, waar loop je tegenaan en waar zou je graag verandering in willen zien?

Van daaruit kunnen we samen kijken of mijn holistische aanpak en de mogelijkheden binnen Kross Health Solutions bij jou passen.

Misschien herken je jezelf hierin en loop je al een tijdje rond met vermoeidheid, pijn of het gevoel dat je lichaam maar niet voldoende herstelt. Dan hoef je echt niet meteen te weten welke behandeling bij je past of direct een heel traject te boeken.

We kunnen ook gewoon beginnen met een gesprek.

Stuur mij via WhatsApp het woord HERSTEL, dan plannen we vrijblijvend een gratis kennismaking van 15 minuten. Jij vertelt wat er speelt, ik luister en daarna kijken we samen of ik iets voor je kan betekenen.

Want soms begint herstel niet met weten wat je moet doen, maar met de ruimte krijgen om eerst te vertellen wat er speelt. ❤️

0611802642

Soms zie je iets wat je nog lang bijblijft…

Vrijdag was er bij Holland’s Got Talent een bijzonder optreden te zien. Ik keek later de herhaling en werd geraakt door een koor met een heel bijzonder verhaal.

Deze mannen en vrouwen hebben door kanker geen stembanden meer. Om te kunnen praten gebruiken zij een hulpmiddel dat hen helpt om toch weer een stem te hebben.

En toen stonden ze daar…

Op een podium, samen te zingen.

Misschien niet op de manier waarop ze dat ooit hadden gedacht.
Misschien niet met de stem die ze ooit hadden.
Maar wel met lef, plezier en vooral, levenslust.

En juist dat raakte mij.

Want het leven loopt niet altijd zoals we hopen. Soms raak je iets kwijt waarvan je dacht dat het vanzelfsprekend was. Je gezondheid. Je mogelijkheden. Een stukje van je zelfstandigheid of zelfs letterlijk je stem.

Maar wat mij betreft liet dit koor iets heel moois zien.

Kijk niet alleen naar wat niet meer kan.
Kijk óók naar wat er nog wel mogelijk is!

Je hoeft na een ingrijpende verandering niet dezelfde persoon te worden als daarvoor. Misschien ontdek je juist een andere manier om mee te doen, plezier te ervaren en iets te vinden wat je voldoening geeft.

Dat podium ging voor mij daarom over zoveel meer dan zingen.

Het ging over leven!!

Over opnieuw ontdekken wat nog wel kan.

En soms blijkt dat veel meer te zijn dan je dacht. 🙏🏽

Different Voices Shout at Cancer zingt ZONDER STEMBANDEN en raakt jury iedereen diep | Got Talent Different Voices Shout at Cancer brengt een bijzonder optreden naar...

In februari schreef ik:
“Ik ben net onkruid. Je kunt me vertrappen, maar uiteindelijk kom ik toch weer boven.” 🌱

Deze week merkte ik weer waarom.

De afgelopen tijd heeft veel van mij gevraagd.
Meer dan ik soms aan de buitenwereld laat zien.

Zorgen, verdriet, vermoeidheid. Mijn eigen gezondheid. Momenten waarop mijn lichaam duidelijk aangeeft dat het genoeg is geweest.

En ja… ook ik heb momenten waarop ik denk,
hoeveel kan een mens eigenlijk dragen?

Maar ergens gebeurt er dan toch weer iets.

Ik sta op.
Misschien langzamer.
Misschien met minder energie.
Misschien niet met dezelfde glimlach als gisteren.

Maar ik sta er wel.

Dat bedoel ik wanneer ik zeg dat ik net onkruid ben.

Niet omdat niets mij raakt.
Juist wel.

Ik word geraakt. Ik buig. Soms lig ik even helemaal plat.

Maar ergens diep vanbinnen zit nog steeds dat stukje dat zegt:

Valerie, je bent er nog. 🌱

Veerkracht is voor mij niet altijd sterk zijn.
Het is jezelf toestaan om even niet sterk te zijn… en toch, wanneer het weer kan, voorzichtig je hoofd boven de grond uitsteken.

Dus ja…

Ik ben nog steeds net onkruid.
En deze week begreep ik opnieuw waarom.

KrossHealthSolutions vanklachtnaarkracht

Ik krijg bijna elke week dezelfde vraag:

“Hoe blijf jij zo positief met MS?”

Dit is mijn eerlijke antwoord.

Ik probeer áltijd positief te blijven.
Ook als het niet gaat.
Ook als mijn lichaam iets anders wil dan mijn hoofd.
Ook als ik moe ben, pijn heb of even geconfronteerd word met wat MS met zich meebrengt.

Betekent dat dat ik nooit verdrietig ben?
Natuurlijk niet.

Ook ik heb mijn momenten.
Maar ik probeer daar niet in te blijven hangen.

Want één ding heb ik door de jaren heen geleerd:

Ik kan niet altijd bepalen wat mij overkomt, maar ik kan wel bepalen hoe ik ermee omga.

MS hoort bij mijn leven, maar MS is niet mijn leven.

Ik wil niet iedere ochtend wakker worden met de gedachte aan wat ik niet meer kan.
Ik kijk liever naar wat er nog wél kan.

Soms is dat veel.
Soms is dat maar iets kleins.

Maar ook iets kleins kan genoeg zijn om dankbaar voor te zijn.

Mijn positiviteit betekent niet dat alles makkelijk is geweest.
Integendeel.
Het is juist mijn manier geworden om door moeilijke periodes heen te komen.

Om te blijven lachen.
Te blijven dromen.
Te blijven genieten en vooral te blijven leven.

Dus wanneer mensen mij vragen:

“Hoe doe je dat toch, zo positief blijven met MS?”

Dan is mijn antwoord eigenlijk heel simpel:

Omdat MS al genoeg van mij vraagt.
Ik weiger het ook nog mijn levensvreugde te geven.

Levenskracht Dankbaarheid

Soms stellen we het leven uit…

Tot we meer tijd hebben.
Tot we ons beter voelen.
Tot alles rustiger wordt.
Tot we meer zekerheid hebben.
Tot het “juiste moment” komt.

Maar wat als dat perfecte moment helemaal niet bestaat?

Ik heb geleerd dat het leven zich niet altijd laat plannen.
Er komt altijd wel iets tussendoor. Een uitdaging, verdriet, onzekerheid of een onverwachte wending.

En juist daarom wil ik niet meer wachten om te leven.

Draag die mooie jurk.
Maak die reis.
Bel die persoon die je mist.
Zeg wat je voelt.
Begin aan die droom.
Lach hard. Dans als je daar zin in hebt en geniet van de kleine momenten die misschien later de grote herinneringen blijken te zijn.

We zijn vaak zo druk bezig met morgen, dat we vergeten dat vandaag óók ons leven is.

Ik wil niet ooit terugkijken en denken:
“Had ik maar…”

Ik wil kunnen zeggen:
“Ik heb geleefd. Niet perfect, maar wel echt.”

Dus misschien is dit jouw reminder voor vandaag:

Wacht niet tot alles perfect is om te beginnen met echt leven.

Het leven is niet later. Het leven is nu.

Dankbaarheid

We denken soms zo snel dat we iemand kennen…

Omdat we zien wat iemand doet.
Omdat we iets hebben gehoord.
Omdat we een foto voorbij zien komen, of omdat iemand één keer iets zegt wat ons niet bevalt.

En voor we het weten, hebben we een oordeel klaar.

Maar weet je wat we niet zien?

De gesprekken die iemand met zichzelf voert.
De keuzes waar iemand nachten van wakker heeft gelegen.
De verantwoordelijkheid die achter de schermen wordt gedragen.
De redenen waarom iemand soms anders reageert dan je verwacht.

We kennen vaak maar een paar bladzijdes…
en denken vervolgens dat we het hele boek hebben gelezen.

Ik probeer mezelf daarom steeds vaker één ding af te vragen,

“Weet ik genoeg om hierover te oordelen?”

En heel vaak is het antwoord, ..... nee.

Misschien zouden we elkaar wat minder moeten invullen
en wat vaker gewoon moeten vragen,
“Hoe gaat het echt met jou?”

Niet ieder verhaal hoeft door jou begrepen te worden.

Maar ieder mens verdient wel de ruimte om zijn eigen verhaal te vertellen.

Verbinding

Ik hoef niet meer door iedereen begrepen te worden.

Vroeger vond ik het belangrijk om uit te leggen waarom ik bepaalde keuzes maakte.
Waarom ik afstand nam, waarom ik soms “nee” zei en waarom ik een andere weg koos dan anderen van mij verwachtten.

Maar weet je wat ik heb geleerd?

Hoe meer je groeit, hoe minder behoefte je krijgt om jezelf voortdurend uit te leggen.

Sommige mensen kennen jouw verhaal, maar niet wat het je heeft gekost.
Ze zien je beslissing, maar niet de slapeloze nachten die eraan voorafgingen.
Ze zien dat je afstand neemt, maar niet hoe vaak je eerst geprobeerd hebt om dichtbij te blijven.

En dat is oké.

Niet iedereen hoeft jouw keuzes te begrijpen om ze geldig te laten zijn.
Soms kies je voor jezelf, voor je rust, voor je gezondheid, voor je grenzen en voor de versie van jezelf die je niet langer wilt verliezen om anderen tevreden te houden.

Dat is geen egoïsme.
Dat is groei!

Ik heb geleerd dat ik niet overal antwoord op hoef te geven.
Niet iedere mening hoef te corrigeren en niet iedereen hoef te overtuigen van wie ik ben of waarom ik doe wat ik doe.

De mensen die echt naast je staan, vragen niet alleen naar je keuzes…
Ze proberen ook je hart erachter te begrijpen.

Soms is jezelf kiezen de moeilijkste keuze die je maakt, maar ook de belangrijkste.

BewustLeven