Pasikat Ako Eh

Salamat sa mga nagdonate ng damit

Hahahahahaha

Yes tama talaga ang Netizens🥰🥰
Kasi pinaka Main concern talaga ng lahat noong umamin si AJ Raval na may 5 anak sya eh..
Bakit ANG FRESH pa rin ni AJ! Nawala ang Judgement na itinago nila ni Aljur ang katotohanan. Hehe😅🤣

I hate my mind 😭kaka ml ko siguro to hahaha

Oo nga 🤣

Kinumot kona yung sapin nilalamig parin ako naka 23 pala pisti

Na all 🥺 me pag nasira ng alon ung bahay magpapaskong wlang bahay 😩😭

TikTok · Mami Jac ᥫ᭡ 932 likes, 72 comments. “ ゚viral ”

Student : "Sir, can I ask a question?"

Teacher: "Yes!"

Student: "How do you put an elephant inside
a fridge?"🤷🏼‍♂️

Teacher: "I don't know."🤨

Student: "It's easy😊, you just open the fridge
and put it in😌. I have another question!"🙋🏼‍♂️

Teacher: "Ok, ask."

Student: "How to put a donkey inside the
fridge?"🤷‍♂️

Teacher: "It's easy😊, you just open the fridge
and put it in."😌

Student: "No sir😐, You just open the fridge
take out the elephant and put it in."😌

Teacher: "Ooh...ok!!"

Student: "Let me ask another one🙂. If all the
animals went to lion's birthday party,
and one animal went missing which one
would it be?"🤔

Teacher: "The lion of course! Because it would
eat all the animals."☺️

Student: "No sir🤨, it is the donkey because it's
still inside the fridge."😩

Teacher: "Are you kidding me?"😕

Student: "No sir😌, 1 last question."🙋🏼‍♂️

Teacher: "Ok!"

Student: "If there's a river full of crocodiles
and you wanted to cross, how would you?"🤔

Teacher: "There's no way, I would need a
boat to cross."😌

Student: "No sir😕, you just swim🏊and cross it
because all the animals went to the lion's
birthday party including the crocodile ..."💃💃

Teacher:☹️ "I have my own question😩, if all the
students come to school except one person,
who is the person..."😏

Student: "No idea sir..."🤷

Teacher: "It's you😒 because you are on two
weeks suspension🙄 for giving me headache.

‼️BUHAY PA ATA ANG AKING BIN@LSAMO ”

Magandang gabi po sa inyong lahat. Ako po si Mat, isang simpleng worker sa isang funerarya. Araw-araw kong trabaho ang mag-ayos ng mga katawan ng pumanaw—hugasan, bihisan, at ihanda para sa huling sandali na makikita pa sila ng kanilang mga mahal sa buhay. Maraming tao ang nagsasabing nakakatakot ang trabaho ko, pero para sa akin, ito na ang nakasanayan. Sanay na ako sa lamig ng kuwarto, sa amoy ng formalin, at sa katahimikan ng gabi habang abala ako sa trabaho. Ngunit hindi ko malilimutan ang isang karanasan na hanggang ngayon ay bumabalik-balik sa isip ko—isang gabi na halos tumigil ang tibok ng puso ko sa takot.

Isang hapon, may tumawag sa amin mula sa isang baryo. Kailangan daw kunin ang katawan ng isang lalaki na matagal nang may sakit. Ayon sa pamilya, mahigit labing-dalawang oras na itong nakahiga at hindi na gumigising. Sobrang payat na raw, halos buto’t balat, at wala nang pulso. Agad kaming pumunta ng kasamahan ko para kunin ang katawan. Pagdating sa bahay, sinalubong kami ng iyakan ng pamilya. Nakahiga ang lalaki sa banig, payapang nakapikit, at mahina ang ilaw ng lampara ang tanging nagbibigay liwanag sa silid. Sinilip ko ang katawan—totoo nga, wala na siyang pulso at malamig na ang balat. Kinumpirma namin at saka siya dinala pabalik sa funerarya.

Pagdating namin, ginawa ko na ang nakasanayang proseso. Inayos ko ang mesa, nilabas ang mga gamit—scalpel, syringe, karayom, at ang bote ng formalin. Isinampa namin ang katawan sa stainless table at sinimulan ko ang paghahanda. Tahimik lang ang paligid, tanging ugong ng electric fan ang maririnig. Sanay na ako sa ganitong tanawin, pero sa oras na iyon, hindi ko alam na may kakaiba palang mangyayari.

Habang hinuhugasan ko ang katawan, napansin kong parang may konting init pa ito. Napailing ako at sinabihang baka guni-guni ko lang. Siguro dahil mahina ang ilaw at pagod na rin ako sa maghapong trabaho. Pero nang hawakan ko ang pulso, nanatiling wala akong naramdaman. Tuloy lang ako sa ginagawa ko.

Dumating ang oras na kailangan ko nang simulan ang proseso ng pag-embalsamo. Kinuha ko ang malaking karayom na ginagamit para iturok ang formalin sa ugat. Nakayuko ako, nakatutok sa ugat ng lalaki, at dahan-dahang itinusok ang karayom. Doon nagsimula ang hindi ko malilimutan.

Biglang gumalaw ang kamay . Para bang isang tao na nasaktan nang tusukin ng karayom. Ang kamay niyang payat ay bahagyang gumalaw, at nakita kong parang gumaspang ang balat na dati ay nakarelax lang. Muntik kong mabitawan ang karayom sa sobrang pagkagulat. Ang malamig na pawis ay bumalong sa batok ko.

Napalayo ako ng isang hakbang, nakatitig sa kanya, at hindi ko alam kung tatakbo ba ako palabas ng kwarto. Hindi iyon imahinasyon. Kitang-kita ko na kumirig ang katawan, na para bang buhay pa siya. “Diyos ko,” mahina kong sambit habang nanginginig ang kamay ko. Pinilit kong lakasan ang loob ko. Sa tagal kong nag-eembalsamo, ngayon lang ako nakaranas ng ganito.

Tinawag ko ang kasama kong nasa kabilang silid. Pagpasok niya, tanong niya agad, “Bakit?” Itinuro ko ang katawan. Pero sa oras na iyon, tahimik at payapang nakahiga ulit ang lalaki. Para bang walang nangyari. Sinabi ko na kumirig siya, pero tumawa lang ang kasama ko at sinabing baka nagtataka lang ako dahil pagod. “Mga muscle reflex lang ‘yan,” sabi niya. Pero sa puso ko, alam kong hindi ordinaryong reflex lang ang nakita ko.

Pinilit kong ipagpatuloy ang trabaho, kahit nanginginig pa rin ang kamay ko. Habang ipinapasok ko ang formalin, iniisip ko kung baka hindi pa talaga siya patay nang dinala sa amin. Baka naman comatose lang siya at pinaniniwalaan ng pamilya na wala na. Pero imposible rin, kasi labing-dalawang oras na siyang walang pulso. Paano kaya kung nagkamali kami? Paano kung mali ang oras ng kanyang pagpanaw?

Habang tinatapos ko ang proseso, para akong binabantayan. Ramdam kong may mga matang nakatingin sa akin. Ilang beses kong sinilip ang paligid pero wala namang tao kundi kaming dalawa ng kasama ko. Ang katahimikan ng silid ay lalo lang nagpatindi ng kaba. Parang bawat segundo ay napakahaba.

Nang matapos ko siyang ayusin, isinara ko ang mga mata niya at binalot ng puting tela. Habang tinatakpan ko siya, may malamig na hangin na dumaan sa gilid ko. Napatingin ako sa pintuan, pero sarado naman ito. Doon ako nakaramdam ng pangingilabot. Parang may nagpaparamdam talaga sa loob ng funerarya.

Kinagabihan, bago ako umuwi, dumaan muna ako sa chapel kung saan inilagay ang katawan. Tahimik ang paligid, may ilang kandila lang na nakasindi, at maririnig ang mahihinang dasal ng pamilya. Tumigil ako saglit, tinitigan ko ang payapang mukha ng lalaki, at tahimik na nagdasal para sa kanyang kaluluwa. Hindi ko man maipaliwanag ang nangyari, alam kong may mensahe iyon—na ang kamatayan ay hindi basta dumarating, at minsan ay may misteryo itong dala.

Pag-uwi ko, hindi ko agad nakalimutan ang gabing iyon. Paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang eksenang kumirig siya matapos tusukin ng karayom. Hanggang ngayon, naiisip ko pa rin—buhay pa ba siya noong oras na iyon? O baka naman nagpaparamdam lang siya, nagsasabi ng huling sulyap ng kanyang kaluluwa bago tuluyang lumisan?

Bilang isang embalmer, sanay ako sa lamig ng bangkay at sa katahimikan ng gabi. Pero sa gabing iyon, natutunan kong kahit gaano tayo kasigurado, may mga bagay na hindi kayang ipaliwanag ng siyensya.
Ctto

Pakealam qoh Naman sau!!🙄🙄🙄

Ayon sa PAGASA 😂