Miamama

Dzisiaj mi brakuje słów, żeby napisać więcej. Ze złości i z bezsilności. A tego nie chcę odkładać na później. Bo każda chwila się liczy, żeby zawalczyć o godność zawodu.

To chyba nietrafiony „prezent” od MZ z okazji niedawnego dnia położnej, które w nowym projekcie ustawy o zawodzie chce wykształcone, samodzielne kompetentne położne, zastąpić pielęgniarką po 18 miesięcznym kursie!

Kobiety, dzieci, matki i rodziny zasługują na profesjonalną i profesjonalną opiekę specjalistów!

• zgłoś uwagi do ustawy (link w story)
• udostepnij ten post lub przekaż informacje znajomym
• napisz komentarz i nagtosnij temat dalej!!

Te dwa majowe dni, w które mój mały świat tak bardzo celebruje zachwyt nad tym, kim dane mi jest BYĆ. Te dwa dni, w które płynie otulająca moc wsparcia na cały rok pracy.

O byciu Położną w te dwa dni powiedziano już tak wiele, ale nigdy nie wystarczająco i nie w pełni. I ja też już odpuszczam próbę znalezienia w mętliku moich myśli i marzeń jakiś najlepszych słów, które mogłyby oddać to, co tak niemożliwe to opisania… Bo próbując po raz kolejny złapać namiastkę tej magicznej i niewyobrażalnej siły kobiecości, która przeplata się w relacji kobieta-położna, niezależnie od której strony się jej próbuje dotknąć, to i tak ciągle to za mało.

Ale jeszcze, w tych ostatnich minutach tego małego święta, zdążę je sobie zatrzymać, przytulić i podziękować. I biegnę przekazać tą siłę dalej ❤️ dla Was. Dla każdej kobiety, z którą rodziłam, którą wspierałam, której dawałam poczucie bezpieczeństwa. Dla każdej wyjątkowej położnej, z którą mogłam doświadczyć tej położniczej magii. Dla tego życia, które wymaga tak dużo oddania siebie, ale daje w zamian niewyobrażenie więcej ❤️

❤️

Hej Leoś! Dzięki takim Mamom, jak Twoja jest mi szczególnie miło, poczuć, co to znaczy być „położną rodzinną” 🥹

I nie taką zwyczajową, położną środowiskową z POZ, która otacza najlepszą opieką zdrowie kobiety na każdym etapie.
Ale taką życiową, przyjmującą na świat kolejne Maluchy w Rodzinie. A to największe wyróżnienie i odpowiedzialność, z jaką jest mi dane pracować. Bo z jednej strony to radość, że dałam wystarczające poczucie bezpieczeństwa, dzięki dobrym wspomnieniom z poprzednich porodów, z drugiej obowiązek nie nadwyrężenia tego zaufania, przy kolejnej porodowej okazji. A Mama Agata jasno powiedziała, że beze mnie nie rodzi, cierpliwie przyjmując nawet informacje o braku miejsc na indukcję porodu w szpitalu i konieczności dłuższego oczekiwania na miejsce 😜
Ostatecznie wyszło najlepiej, poród rozkręcił się bez Oxytocyny, a Młody pomimo straszenia podglądających go na usg lekarzy, urodził się z masą 3980, nie pobijając rodzinnego rekordu.
I tak się poznałam kilka dni temu z Leosiem, a wcześniej z Gabrysiem (jeszcze w poprzednim miejscu, w którym pracowałam) i Tobiaszkiem - bo to wyższy level zaufania, kiedy pacjentka „przychodzi” za mną do nowego szpitala. Najstarszego Ignasia, który wraz z Gabrysiem mieli okazję już pierwszy raz zobaczyć nowego Brata, poznałam tylko z opowieści 😎

To największy zaszczyt móc być po raz kolejny zapraszana do tego najważniejszego rodzinnego spotkania❤️❤️ niech Wasza drużyna zawsze wygrywa w najlepszych zawodach Miłości i Szczęścia ❤️

Minęło 5 lat odkąd ktoś mi powiedział, że jestem aniołem 🤪 Nieustannie dziękuję, że mam dla kogo trzymać skrzydła w górze, chociaż wiele razy miałam ochotę sobie wyrwać wszystkie pióra, pier*** to wszystko i uciec. Ciągle znajduję siebie na nowo w tym dziwnym położniczym zamieszaniu. A jedyna stałą i pewna rzecz w tym wszystkim to to, że nadal g***o wiem o porodzie 🤣🤪🫣 po tych 5 latach może troszkę bardziej wierzę w siebie, trochę mocniej ufam swojemu doświadczeniu, ale chociaż jestem bogatsza w kolejne tysiące porodów, to nadal zdumiewa mnie i zachwyca potęga kobiecości, siła natury, możliwości medycyny i … ludzka głupota, która potrafi to wszystko co dobre, tak bardzo popsuć…