Kobietoskop

DZIŚ JESTEM LENIWCEM I PROSZĘ MNIE NIE SZTURCHAĆ, CZYLI SOBOTA POD ZNAKIEM MAJESTATYCZNEGO ZWISU 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Sobota... Syndrom piżamowca pospolitego dopadł mnie dziś z całą bezwzględnością i najwyraźniej nie zamierza odpuścić. Piżama przejęła władzę nad moim ciałem, umysłem oraz wszelkimi planami rozwojowymi - o ile takie w ogóle zaistniały. Włóczę się więc bez składu i ładu po chałupie, wykonując ruchy pozorowane między kuchnią, kanapą a łazienką i ze zdumieniem obserwuję, jak czas przecieka mi między palcami szybciej niż pieniądze po wypłacie.

Jest dopiero… właściwie już… nieważne która godzina. Mam niejasne przeczucie, że za chwilę ocknę się w niedzielę wieczorem z przysłowiową ręką w nocniku, stertą niewykonanych obowiązków i świadomością, że poniedziałek właśnie ostrzy sobie na mnie zęby.

Nic sensownego dziś nie zrobię. Już to wiem.

Przeprowadziłam nawet kilka poważnych rozmów sama ze sobą. Były argumenty, kontrargumenty, próby perswazji, drobny szantaż emocjonalny i wizja poniedziałkowego biegu do roboty z wywalonym jęzorem. Bez rezultatu. Organizm odmówił współpracy. Wyszło ze mnie prawdziwe dzikie zwierzę... Leniwiec. Brakuje mi tylko stosownej gałęzi, kawałka tropikalnego lasu oraz biologicznego przystosowania pozwalającego przeżyć kilka godzin bez konieczności robienia sobie herbaty. Mogłabym wtedy zawisnąć majestatycznie pod konarem, przyjąć minę istoty całkowicie pogodzonej z bezsensem ludzkiej gonitwy i zabijać wzrokiem liście „szalejące” na wietrze, którego nie ma. Od czasu do czasu przekręciłabym głowę. Powoli. Żeby się nie przemęczyć.

Miałam sprzątać. Oczywiście. Ubrania porzucane tu i ówdzie podczas minionego tygodnia zaczynają już tworzyć własne struktury społeczne. Te z krzesła patrzą na mnie z wyrzutem. Te z fotela najwyraźniej pogodziły się z losem. Jedna skarpeta od dwóch dni wystaje spod łóżka i sprawia wrażenie, jakby próbowała uciec. Wszystkie liczą na akt łaski. Szafa albo pralka. Nie jestem jednak dziś człowiekiem zdolnym do podejmowania tak doniosłych decyzji.

Po podłodze walają się tak zwane koty. Jeszcze nie miauczą, ale dajmy im czas. Jeśli dalej będę je ignorować, być może do jutra wykształcą układ nerwowy, zaczną reagować na imię i trzeba będzie kupować karmę.

Na stole nastąpiło natomiast cudowne rozmnożenie wszelakiej maści dupereli. Są papiery, paragony, gumki do włosów, długopisy, ładowarki, kubek, który nie pamięta już swojej pierwotnej funkcji, i kilka przedmiotów, o których pochodzeniu nie wiem absolutnie nic. Podejrzewam działalność sił nadprzyrodzonych. Nie ma przecież możliwości, żebym sama to wszystko tam położyła.

W zlewie Armagedon talerzowo-garczano-sztućcowy. Gdyby perfekcyjna pani domu weszła teraz do mojego mieszkania, zapewne najpierw zbladłaby, potem zrobiła znak krzyża, następnie zadzwoniła po odpowiednie służby, a na końcu zażądała dla mnie publicznej egzekucji ku przestrodze innych niewiast.

Moje poczucie estetyki, o dziwo, nie cierpi szczególnie. Od czasu do czasu tylko odzywa się mały wyrzut sumienia. Muszę dziada czymś ogłuszyć. Najlepiej słodkim. Czekolada ma tę cudowną właściwość, że po jej spożyciu wyrzuty sumienia nie znikają, ale człowiek przestaje się nimi szczególnie przejmować.

Zamierzałam też zrobić parę rzeczy papierzanych do roboty. Ale na tym polu moja piżama również wykazuje zdecydowany brak zainteresowania współpracą. Poza tym jest sobota. A kto przy zdrowych zmysłach produkuje papiery w sobotę? Papiery muszą dojrzeć. Leżą więc cierpliwie i czekają na lepsze czasy albo na pojawienie się znanego od wieków systemu motywacyjnego zwanego nożem na gardle. Jest to metoda niezwykle skuteczna. Nagle człowiek odkrywa w sobie pokłady energii, o których istnieniu wcześniej nie miał pojęcia, potrafi wykonać trzydniową robotę w dwie godziny i jeszcze zrobić sobie kawę. Na razie jednak nóż znajduje się gdzieś daleko. Możliwe, że nawet w innym województwie. Nie ma więc powodów do gwałtownych ruchów.

Planowałam iść na basen. Naprawdę planowałam. Strój przygotowany, dobre chęci teoretycznie gdzieś były, nawet przez chwilę widziałam siebie oczami wyobraźni jako kobietę aktywną i wysportowaną. Potem spojrzałam za okno. Deszcz. No i kto idzie na basen, kiedy pada? Rozumiem, że z logicznego punktu widzenia jedno z drugim nie ma absolutnie nic wspólnego. Basen jest przecież pomieszczeniem zamkniętym, a człowiek i tak zamierza dobrowolnie wejść do wody. Ale mój system nerwowy nie był dziś w stanie poskładać tych dwóch zjawisk w symbiotyczną całość. Deszcz oznacza przecież, że jest mokro. Basen także oznacza, że jest mokro. Dwa razy mokro jednego dnia? Nie szalejmy. Zadowolę się popołudniowym prysznicem. Poranny właśnie odjechał ostatnim autobusem, bo na zegarze za chwilę będzie 14.30, a piżama nadal przylega do mnie z determinacją bluszczu wspinającego się po ruinach starego zamczyska.

W planach było też napisanie posta… O! I proszę. To mi się chyba udało. Może więc dzień nie jest całkowicie stracony? Dobra. Koniec tych pobożnych życzeń. Nie posprzątam dziś mieszkania, nie popełnię prania, nie wypoleruję rodowych sreber. Nie przepłynę iluś tam basenów, nie uporządkuję papierów w segregatorach i nie rozpocznę nowego życia od godziny 15.00. Będę natomiast snuła się po domu w piżamie, zaglądała do lodówki bez wyraźnego powodu, piła to i owo, jadła coś, czego nie planowałam jeść, i od czasu do czasu spoglądała na bałagan rozmyślając o złotej rybce spełniającej trzy życzenia, która specjalizuje się w domowych bajzlach. Czyli zrobię dokładnie to, czego domaga się dziś mój wewnętrzny leniwiec.

Mam tylko nadzieję, że moje sobotnie lenistwo zostanie mi kiedyś wybaczone na Sądzie Ostatecznym. A jeśli istnieje reinkarnacja, to za karę nie zostanę ponownie zesłana na Ziemię jako perfekcyjna pani domu. Tego już sobie nie wyobrażam, a wyobraźnię mam bujnie rozrośniętą. Ja o szóstej rano z uśmiechem prasująca kolorowe ścierki i planująca etapy porządkowania kuchennych szafek? O nie! Są jednak granice ludzkiego cierpienia. Poza tym każdemu od czasu do czasu należy się dzień, w którym największym osiągnięciem jest przejście z kanapy do kuchni bez konieczności odpoczynku po drodze. I nazwijmy go jak chcemy: Dzień lenia. Dzień piżamy. Dzień majestatycznego zwisu. 😉

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

ŻOŁĄDŹ TO NIE FOTEL, CZYLI O SZTUCE CZEKA­NIA, AŻ ŻYCIE ZROBI COŚ ZA NAS 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Jedni patrzą na żołędzie i widzą w nich początek dębu, inni zaś dostrzegają przede wszystkim całkiem poręczny pretekst, żeby usiąść i poczekać, aż natura, los i może jeszcze ktoś bardziej przedsiębiorczy wykonają za nich resztę roboty.

Siadają więc na nim metaforycznie, poprawiają kołnierzyk nadziei i czekają, aż życie zrobi swoje. A życie, jak to życie, nie zawsze jest zatrudnione w dziale spełniania cudzych oczekiwań. Czasem ma wolne. Czasem jest na L4. A czasem patrzy na człowieka siedzącego na żołędziu i samo nie bardzo wie, czego ten człowiek właściwie od niego chce.

Owszem, z żołędzia może wyrosnąć dąb. Tylko że to trochę potrwa. I nie ma żadnej gwarancji, że kiedy drzewo osiągnie imponujące rozmiary, my nadal będziemy mieli ochotę siedzieć dokładnie tam, gdzie usiedliśmy trzy dekady wcześniej. Możliwe, że w międzyczasie zmienimy zdanie, branżę, fryzurę, męża, poglądy na gluten i stosunek do ludzi, którzy mówią: „wszystko dzieje się po coś”.

Ale nie wszystko dzieje się „po coś”. Niektóre rzeczy dzieją się, ponieważ nic z nimi nie zrobiliśmy.

Jest również ten drugi sposób: wspiąć się na drzewo. Nie brzmi tak komfortowo. Nie ma poduszki pod tyłkiem ani możliwości powiedzenia znajomym: „daję sobie czas”. Jest za to ryzyko, że zahaczymy rajstopami o gałąź, zedrzemy kolano, pomylimy konar z genialnym pomysłem i przez chwilę będziemy wyglądać jak orangutan po kursie przedsiębiorczości. Ale przynajmniej jesteśmy w ruchu.

Zadziwiającym talentem człowieka nie jest bowiem cierpliwość. Jest nim niezwykła zdolność do przebierania bezczynności w bardzo eleganckie słowa. Nie boimy się - „czekamy na odpowiedni moment”. Nie odkładamy - „dojrzewamy do decyzji”. Nie stoimy w miejscu - „obserwujemy sytuację”. Jeszcze chwila i bezczynność dostanie własny profil w serwisie LinkedIn oraz rekomendację od coacha.

Wiadomo, że nie chodzi o to, żeby rzucać się na każde drzewo jak wiewiórka po trzech espresso. Nie każda gałąź jest nasza. Nie każdy szczyt wart jest obtłuczonych kolan. I nie każdy człowiek musi bez przerwy coś zdobywać, udowadniać, przekraczać i „wychodzić ze strefy komfortu” - czasem strefa komfortu jest po prostu miejscem, w którym mamy święty spokój, który jest nam najbardziej w danym momencie potrzebny.

Ale jeśli naprawdę czegoś chcemy, dobrze od czasu do czasu sprawdzić, czy przypadkiem nie siedzimy właśnie na żołędziu i nie nazywamy tego strategią.
Oczywiście dąb może kiedyś wyrosnąć. Tylko szkoda byłoby po latach odkryć, że dąb zdążył wyrosnąć, a my w tym samym czasie wyhodowaliśmy głównie imponujący zestaw powodów, dla których jeszcze nie warto wstawać.
A od siedzenia, jak wiadomo, najwyżej rośnie d**a. ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

NOCNA ZMIANA W ZIELNIKU, CZYLI MÓZG, KTÓRY NIE UZNAJE CISZY NOCNEJ 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Bywają wieczory, kiedy człowiek kładzie się spać bez zbędnych perturbacji. I są takie, kiedy kładzie się wyłącznie ciało, gdyż mózg właśnie otwiera trzecią zmianę i zapala jarzeniówki.

O 23.47 przypomina sobie rozmowę z 2019 roku. O 00.16 analizuje, czy ton pani z warzywniaka rzeczywiście był neutralny. O 1.03 zaczyna planować remont łazienki, zmianę fryzury i alternatywną wersję życia, w której jednak studiowałyśmy oceanografię.

Wówczas na scenę powinna wkroczyć zielona delegacja do spraw nocnego rozejmu... Melisa, rumianek, lawenda, chmiel.

Nie twierdzę, że kilka roślin rozwiąże wszystkie nocne dramaty. Gdyby tak było, apteki wyglądałyby jak kwiaciarnie, a psychiatrzy przepisywaliby rabatkę. Ale jest coś niezwykle przyjemnego w samym rytuale: ciepło, zapach, cisza i ten moment, kiedy człowiek wysyła własnemu mózgowi oficjalne pismo: „Biuro zamknięte. Reklamacje przyjmujemy od jutra.” ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

CHILI - PAPRYKA Z CHARAKTEREM I LEKKĄ SKŁONNOŚCIĄ DO PODPALANIA TOWARZYSTWA 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Papryczka chili wygląda dość niewinnie. Ot, czerwony przecinek w zdaniu obiadu. A potem bierzesz kęs i nagle okazuje się, że ten przecinek właśnie przejął interpunkcję, narrację oraz kontrolę nad gruczołami potowymi.

Za całe zamieszanie odpowiada głównie kapsaicyna - chemiczna prowokatorka, która potrafi przekonać nasz mózg, że w ustach właśnie otwarto filię huty. Temperatura się nie zmienia, ale receptory krzyczą: „POŻAR!”. Organizm reaguje z rozmachem: łzy, rumieniec, przyspieszone tętno i nagłe zainteresowanie lokalizacją najbliższego jogurtu.

Chili nie ogranicza się do działalności artystycznej na języku. Związki obecne w ostrych papryczkach są od lat przedmiotem badań dotyczących m.in. metabolizmu, krążenia, procesów zapalnych czy odczuwania bólu. W tym miejscu zaczyna się rzecz ciekawa: to, co przez kilka minut każe nam podejrzewać kucharza o osobistą zemstę, może być jednocześnie interesującym elementem dobrze skomponowanej diety.

Szczypta chili potrafi zrobić więcej niż pół szafki przypraw. Podkręca smak, zmienia charakter dania i natychmiast oddziela ludzi rozsądnych od tych, którzy po pierwszym kęsie mówią: „wcale nie ostre”, ocierając czoło serwetką. ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

GDY STAWY ZACZYNAJĄ TRZESZCZEĆ JAK STARY PARKIET, CZAS WRZUCIĆ ŻELATYNĘ DO GARNKA 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Z wiekiem człowiek zaczyna odkrywać w sobie instrumenty, których wcześniej nie posiadał. Tu coś chrupnie, tam pyknie, biodro odezwie się przy zakładaniu skarpetki, a kolano przy schodzeniu ze schodów nagle ma własne zdanie. Jeszcze chwila i będziemy dobierać obuwie nie do torebki, lecz do prognozy ciśnienia atmosferycznego.

Dlatego dzisiaj zamiast kolejnego ciastka - rubinowa galaretka z dzikiej róży i hibiskusa...
Żelatyna dostarcza aminokwasów, z których organizm korzysta przy tworzeniu białek, w tym kolagenu obecnego między innymi w chrząstkach, ścięgnach i kościach. Badania nad preparatami kolagenowymi przynoszą obiecujące wyniki dotyczące dolegliwości stawowych, choć domowej galaretki nie należy oczywiście awansować na stanowisko reumatologa. To deser, nie Narodowy Fundusz Zdrowia.
Dzika róża również nie znalazła się tutaj wyłącznie dla urody. Preparaty z Rosa canina badano w kontekście dolegliwości związanych z chorobą zwyrodnieniową stawów; wyniki sugerowały niewielkie zmniejszenie bólu, choć baza dowodowa pozostaje ograniczona.
Hibiskus zaś robi rzecz, której żaden suplement w plastikowym pudełku nie potrafi: sprawia, że całość wygląda jak biżuteria, którą można zjeść łyżeczką.

I to jest kierunek, który lubię. Jeśli mam już myśleć o chrząstkach, kolagenie i tym, że człowiek został wyposażony w części zamienne wyłącznie teoretycznie, wolę robić to nad rubinową foremką niż nad ulotką zapisaną czcionką numer sześć.

Czy taka galaretka cofnie metrykę? Nie przesadzajmy. Gdyby żelatyna miała taką władzę, jubilatki zamiast kwiatów dostawałyby wiadra galaretek. ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

ZA DOBRZE SOBIE RADZISZ, KOCHANIE, CZYLI DRAMAT KOBIETY, KTÓREJ NIE MA JUŻ CZYM ZAIMPONOWAĆ 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu sprawa była stosunkowo prosta, ponieważ mężczyzna miał przynieść do domu wypłatę, naprawić cieknący kran, zabić pająka i od czasu do czasu wykazać się znajomością tajemnej wiedzy dotyczącej bezpieczników, podczas gdy kobieta miała patrzeć na niego z podziwem odpowiednim dla człowieka, który właśnie ocalił rodzinę przed zwarciem instalacji elektrycznej. Dzisiaj sytuacja nieco się skomplikowała, gdyż współczesna kobieta sama zarabia, kran dokręca kluczem znalezionym po obejrzeniu trzyminutowego filmu na YouTubie, pająka wynosi w słoiku, a kiedy wysiada prąd, zanim mężczyzna zdąży powiedzieć: „Daj, zobaczę”, ona już sprawdziła korki, zadzwoniła do administracji i wie, że awaria obejmuje pół osiedla.

W tym miejscu zaczynają się problemy natury romantycznej...

Okazuje się bowiem, że na świecie pojawił się nowy, wyjątkowo niebezpieczny gatunek kobiety: kobieta, która sobie radzi. Ma pracę, konto, samochód, własne zdanie i numer telefonu do hydraulika, który naprawdę przychodzi wtedy, kiedy obiecał, co samo w sobie jest kapitałem porównywalnym z nieruchomością w centrum Warszawy. Potrafi sama pojechać na wakacje, zamówić stolik w restauracji, skręcić regał, kupić wino i otworzyć je bez konieczności biegania po sąsiadach z pytaniem, czy w domu znajduje się jakiś mężczyzna posiadający korkociąg oraz odpowiednią ilość testosteronu.

Kiedyś nazywało się to zaradnością i rodzice byli dumni. Dzisiaj internet potrafi człowiekowi wyjaśnić, że właśnie przez tę zaradność jest samotny.

Podobno kobiety stały się zbyt niezależne, zbyt wykształcone, zbyt wymagające i generalnie tak potwornie kompetentne życiowo, że biedny amant staje w progu ich uporządkowanego świata i nie bardzo wie, co mógłby do niego wnieść poza ładowarką do telefonu, których właścicielka i tak ma trzy.

Rzeczywiście, sytuacja mężczyzny zrobiła się trudniejsza, ponieważ samo pojawienie się już nie wystarcza. Dawniej facet z samochodem miał przewagę konkurencyjną. Dziś kobieta ma własny samochód, assistance, aplikację pokazującą ceny paliwa i mechanika, któremu ufa bardziej niż połowie rodziny. Dawniej można było powiedzieć: „Znam świetne miejsce na weekend” i wywołać dreszcz ekscytacji, teraz zaś kobieta w ciągu siedmiu minut sprawdzi owo świetne miejsce w internecie, przeczyta sto osiemdziesiąt siedem opinii, obejrzy łazienkę na zdjęciach satelitarnych i odkryje, że romantyczny pensjonat „z widokiem na góry” stoi za stacją benzynową, a widok pojawia się wyłącznie wtedy, gdy człowiek wejdzie na pralkę i wychyli się przez okno w łazience.

Nie znaczy to jednak, że kobieta samowystarczalna nie potrzebuje mężczyzny. Potrzebuje, tylko niestety coraz rzadziej potrzebuje go do czegokolwiek, co można wpisać w instrukcję obsługi gospodarstwa domowego.

Skoro nie potrzebujemy już faceta do wniesienia szafy na czwarte piętro, odwiezienia nas na dworzec, wymiany żarówki ani zapewnienia bytu, pozostaje niezwykle niewygodne pytanie: po co właściwie mamy go wpuszczać do domu?

Jak wiemy wpuszczenie mężczyzny do domu nie jest decyzją pozbawioną konsekwencji. Obcy człowiek zaczyna bowiem zajmować pół łóżka, choć śpi dokładnie na środku, odkłada kubek dwa centymetry od zmywarki i z czasem wprowadza do łazienki kosmetyk typu „8 w 1”, którym według producenta można umyć włosy, twarz, ciało, samochód oraz prawdopodobnie kostkę brukową.

Żeby zgodzić się na tak poważną ingerencję w ekosystem, kobieta powinna jednak coś z tego mieć...

Wbrew obiegowej opinii wcale nie chodzi o BMW, sześciopak na brzuchu ani kolację za czterysta złotych, podczas której kelner trzy razy opowiada historię pomidora leżącego na talerzu. Kobieta, która potrafi sama zapłacić za kolację, nie mdleje już na widok karty kredytowej wysuniętej z męskiego portfela. O wiele bardziej imponuje jej człowiek, który pamięta, co mówiła tydzień temu, nie traktuje „zobaczymy” jako oficjalnej formy planowania przyszłości i potrafi przeprowadzić rozmowę o emocjach bez zachowywania się tak, jakby właśnie kazano mu własnoręcznie wykonać kolonoskopię.

Tymczasem współczesny rynek randkowy bywa miejscem osobliwym, na którym spotykają się ludzie wyposażeni w doświadczenia, oczekiwania, lęki, kredyty hipoteczne oraz zdjęcia profilowe sprzed siedmiu lat. Każdy chce autentyczności, choć wcześniej przepuszcza kandydatów przez zestaw filtrów, każdy szuka szczerości, chociaż na pytanie „czego właściwie szukasz?” odpowiada „zobaczymy, co życie przyniesie”, jak człowiek siedzący na przystanku bez sprawdzania, czy w ogóle jeździ tędy autobus.

Do tego dochodzi niezwykle popularny współczesny typ relacji, w której dwoje ludzi spotyka się, sypia ze sobą, spędza weekendy, zna swoje alergie, zamawia wspólną pizzę, trzyma szczoteczki do zębów w jednej łazience, ale za nic w świecie nie nazwie tego związkiem, ponieważ nazwanie rzeczy po imieniu mogłoby wywołać niepotrzebne napięcie emocjonalne. Można więc znać numer PESEL człowieka, jego matkę, psa i hasło do Netfliksa, ale pytanie „kim właściwie dla siebie jesteśmy?” nadal traktowane jest jak próba przejęcia spółki przez wrogiego inwestora.

Nic dziwnego, że część kobiet po kilku takich przygodach wraca do domu, zdejmuje stanik, robi herbatę i dochodzi do wniosku, że samotność ma przynajmniej tę zaletę, iż nie wysyła o pierwszej trzydzieści w nocy wiadomości „śpisz?”, żeby następnego dnia przez czternaście godzin nie odpowiadać.

Wtedy najczęściej słyszymy, że kobiety mają za wysokie wymagania...

Być może rzeczywiście mamy. Po czterdziestce czy pięćdziesiątce człowiek zaczyna stawiać partnerowi wymagania skandalicznie wygórowane: żeby był dorosły, słowny, ciekawy świata, potrafił mówić, słuchać i nie uważał wierności za egzotyczną praktykę religijną uprawianą przez niewielkie plemię gdzieś w Andach. Dobrze również, gdyby miał poczucie humoru, ponieważ bez niego wspólne starzenie się może przypominać wieloletnie zebranie wspólnoty mieszkaniowej dotyczące wymiany pionów kanalizacyjnych.

Problem polega na tym, że współczesna kobieta po prostu przestała potrzebować byle kogo. Nie musi już wybierać człowieka dlatego, że ma samochód, mieszkanie, pensję albo potrafi obsługiwać wiertarkę. Może pozwolić sobie na znacznie większą fanaberię: wybrać tego, przy którym jej życie będzie lepsze niż bez niego. A to jest konkurencja wyjątkowo niewdzięczna, ponieważ mężczyzna nie konkuruje już z innym mężczyzną. Konkuruje z jej świętym spokojem. Z sobotnim porankiem, podczas którego nikt nie pyta, gdzie leżą jego skarpetki. Z łóżkiem, w którym cała kołdra należy do niej. Z wieczorem spędzonym dokładnie tak, jak chce, bez oglądania filmu wybranego w ramach kompromisu, który nikogo nie interesuje. Z podróżą, na którą nie trzeba nikogo namawiać, oraz z ciszą, której nikt nie przerywa pytaniem zadanym dokładnie w chwili, gdy bohater kryminału ma wyznać, kto zabił.

I to jest odpowiedź na pytanie dlaczego niektórym kobietom tak trudno dziś zaimponować. Nie dlatego, że stały się zimne, roszczeniowe czy „za bardzo niezależne”, tylko dlatego, że odkryły rzecz wysoce niewygodną dla rynku matrymonialnego: samotne życie wcale nie musi być poczekalnią przed życiem właściwym. Może być całkiem przyjemnym mieszkaniem, urządzonym po swojemu, z wygodnym fotelem, dobrym winem i pilotem leżącym dokładnie tam, gdzie człowiek go zostawił. Dlatego jeśli ktoś chce się do niego wprowadzić, nie wystarczy już przyjść z własną szczoteczką do zębów i przekonaniem, że jego obecność jest wartością dodaną z definicji. Trzeba jeszcze rzeczywiście być tą wartością.

A to, moje drogie panie, może być najpiękniejszym skutkiem całej kobiecej emancypacji: nie to, że nauczyłyśmy się żyć bez mężczyzn, tylko że wreszcie możemy sobie pozwolić na luksus życia wyłącznie z takimi, bez których byłoby nam zwyczajnie gorzej. 😉

(Przy końcówce mała prywata: pozdrawiam osobistego chłopa domowego, bez którego moje życie niewątpliwie byłoby gorsze - mniej absurdalne, mniej komiczne i stanowczo zbyt normalne. A tego przecież nie życzę sobie nawet w najbardziej poczochranych koszmarach. 😉)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

ŻÓŁTY WCHODZI CAŁY NA ZŁOTO 🟣 🔵 🔴 🟠 🟡 🟢
Żółty ma opinię nieskomplikowanego. Słońce, lato, cytryna, uśmiechnięta buźka i po sprawie. Tymczasem wystarczy zajrzeć do warzywniaka, żeby odkryć, że ten kolor prowadzi życie znacznie bogatsze niż niejeden bohater popularnego serialu.

Za tą żółtą paradą próżności stoi całkiem poważna chemia. Karotenoidy odpowiadają za wiele złotych i żółtych odcieni roślin, a poszczególne owoce i warzywa dokładają do tego własny pakiet: witaminę C, potas, błonnik i rozmaite związki bioaktywne. Nie ma tu jednego cudownego składnika. Jest raczej dobrze dobrany zespół, w którym każdy gra swoją partię i - co ważne - nikt nie domaga się solówki na Instagramie.

Witamina C uczestniczy między innymi w syntezie kolagenu i prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego, potas pomaga utrzymywać prawidłowe ciśnienie krwi, a błonnik od dawna wykonuje swoją pożyteczną robotę bez konferencji prasowych i kampanii reklamowej.

Natura najwyraźniej nie dostała instrukcji, żeby wartościowe rzeczy pakować wyłącznie w szarość, beż i powagę. Przeciwnie. Rozrzuca żółcie, złoto, pomarańcz i cytrynowe refleksy z rozmachem dekoratora, któremu ktoś powiedział: „Budżet? Nie istnieje”.
Dlatego kiedy następnym razem spojrzysz na żółtą paprykę, morelę czy gruszkę, nie myśl: „ładny kolor”. Pomyśl raczej: oto botaniczna ekipa, która przyszła na talerz wystrojona jak na premierę - a przy okazji ma coś konkretnego do zaoferowania.

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

SUKCES PRZED ÓSMĄ? PROSZĘ MNIE NIE STRASZYĆ!🟣🔵🔴🟠🟡🟢
Podobno ludzie sukcesu wstają o piątej rano. O 5:07 medytują, o 5:19 piją wodę z cytryną, a o 5:32 mają już plan przejęcia sąsiedniej galaktyki. Ja o tej porze mam plan równie ambitny: nie otwierać oczu zbyt gwałtownie, żeby dzień mnie nie zauważył.

Nie mam nic przeciwko sukcesowi. Przeciwnie - chętnie go przytulę do piersi. Może być nawet duży, błyszczący i z dostawą pod drzwi. Mam tylko drobną uwagę organizacyjną: niech nie przychodzi bladym świtem. O szóstej rano nawet moje marzenia śpią jeszcze na boku, przykryte po uszy, a motywacja wygląda jak kot wyrzucony z ciepłego fotela - patrzy z pogardą i nie zamierza współpracować.

Hmmm... A może cały sekret nie polega na tym, żeby zrywać się z łóżka, zanim kogut zdąży sprawdzić grafik. Może trzeba wstawać wtedy, kiedy człowiek potrafi już odróżnić życiową misję od pilnej potrzeby kawy. W dobrym humorze mózg pracuje zdecydowanie lepiej: pomysły wpadają bez zapowiedzi, rozsiadają się wygodnie i zaczynają robić twórczy bałagan.

Budzik natomiast ma w sobie coś z małego domowego windykatora: dzwoni, zanim jesteśmy gotowi, żąda natychmiastowej reakcji i absolutnie nie interesuje go nasza sytuacja emocjonalna. Czy człowiek niewyspany może zdobyć świat? Oczywiście. Tylko istnieje ryzyko, że po drodze warczy na ekspres do kawy, obrazi się na własne spodnie i przez siedem minut szuka telefonu, który trzyma w ręce.

Dlatego mój osobisty przepis na sukces jest podejrzanie nieheroiczny: najpierw odzyskać człowieczeństwo, potem zdobywać szczyty. Himalaje poczekają. Świat też. A jeśli nie poczeka? Trudno. Niech zostawi wiadomość. ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂

MÓZG MYŚLI, JELITA KOMENTUJĄ - I TO BEZ CENZURY🟣🔵🔴🟠🟡🟢
Przez lata mózg miał w organizmie pozycję prezesa zarządu. Siedział na najwyższym piętrze, wydawał polecenia i był święcie przekonany, że bez niego reszta załogi najwyżej zagotuje wodę. Tymczasem z dołu coraz głośniej odzywają się jelita: „Przepraszamy bardzo, ale my też mamy coś do powiedzenia”. I, jak się okazuje, nie chodzi wyłącznie o repertuar po fasolce.

Oś jelita - mózg przypomina biologiczny komunikator firmowy działający całą dobę. Wiadomości kursują w obie strony przez układ nerwowy, odpornościowy i hormonalny, a w korespondencję bez pytania włącza się mikrobiota. Taki wewnętrzny czat grupowy, z którego nie da się wypisać. Mózg wysyła: „stres”, jelita odpowiadają własnym komentarzem, hormony dorzucają trzy grosze, a odporność sprawdza, czy przypadkiem nie trzeba ogłosić alarmu.

W tym momencie na scenę wchodzą fermentowane osobistości: kefir, kiszona kapusta, ogórki, tempeh, kombucha. Niegdyś lokatorzy babcinej spiżarni, dziś bohaterowie badań nad mikrobiotą. Dieta bogata w produkty fermentowane była w badaniach wiązana m.in. ze wzrostem różnorodności mikrobioty oraz zmianami części markerów zapalnych.

Jest jednak mały ferment w samym fermencie: produkt fermentowany nie zawsze oznacza produkt zawierający żywe kultury mikroorganizmów. Pasteryzacja potrafi zakończyć mikrobiologiczne życie towarzyskie szybciej niż pytanie przy rodzinnym stole: „A kiedy dzieci?”. Dlatego warto czytać etykiety, zamiast wierzyć, że każde modne słowo na słoiku automatycznie awansuje zawartość do rangi eliksiru.

Mikrobiota nie jest bowiem magiczną radą nadzorczą, która jednym ogórkiem naprawi sen, odporność, metabolizm, humor i poniedziałek. To skomplikowany ekosystem, któremu bardziej niż cudów potrzeba różnorodności, rozsądku i dobrego traktowania.

A mózg? Cóż. Musi pogodzić się z faktem, że nie jest jedynym intelektualistą w tym związku. Naprawdę czasem warto posłuchać własnych jelit. Byle nie wtedy, kiedy przemawiają po trzeciej porcji bigosu. ;)

Z pozdrowieniami - Ewka 🙂